Catu?

Aburiño

2006-01-08T18:08:00.000+01:00

Xa vai para máis de dous anos que levo deixando pegadas na rede; moito teño matinado en dicir adeus (creo que todas as semanas penso que serán as últimas), pero sempre xorde algo que empurra a abrir o w.bloggar...

E comezo estes días cun novo paso nesta vida virtual que tan pouco ten que ver coa miña vida real. Coa intención de aprender un pouco máis de como vai isto da rede por dentro, aproveito este adeus para que todos os que chegan procurando a Catuxa por aquí, que son moitos e a maioría desde o Brasil, dean, polo menos, con dúas reais, a de deakialli documental e a moza dos ollos tristes.

Así que, a partires de hoxe, e aínda que coa casa sen rematar e o tellado sen poñer imos seguir deixando algunha pegada noutro lugar. Hai dous anos estabamos na semana dezaseis de xestación de opedro e escollemos Catu? coma o seu nome sen saber que sería... agora, cun homiño de dezaoito meses na casa, facemos a mudanza para opaco.org

Son moitas cousas as que levamos aló, sobre todo, conseguimos importar moitas alegrías. Con moito por facer, o peor é ter que deixar atrás tantos comentarios que fostes deixando no haloscan, así que aproveito para agradecérvolo a todos os que pasastes por aquí, esteades onde esteades.

Vémonos.

Reis

2006-01-05T16:05:00.000+01:00

Opedro ainda non agarda polos reis. O peor, ou, agardo que, o mellor chegará de aquí nun ano. Namentras xoga cos clicks dos seus tios, se se lle pregunta di que os reis hanlle traer unha MO-TO.

Vexo con envexa nos seus ollos a ilusión por xogar, correr, gabear e a súa inocencia sen fin.

O seu pai postea desde a Treo e agardando que remate toda esta falsedade para voltar á rotina, óense de fondo as súas risadas.

Feliz falsedade. Hoxe non foi un bo día, só hai que comparar e botarlle un ollo aos arquivos, que foi un dos motivos para o que isto naceu. Que chegue mañá xa. Qué será, será?

torrents, rss e dvr

2006-01-04T00:04:00.000+01:00

Ademais de recibir unha chea de felicitacións, tanto virtuais coma reais, este ano foi a primeira vez que un programa me felicitaba polo Nadal; xa teño falado do µTorrent, unha maravilla de apenas 115Kb, que non consume máis que 6 megas na memoria do PC e engade prestacións de clientes torrent moito máis desenrolados. E se hai algo que lle faltaba, Ludvig, o seu creador, vén de engadirlle soporte RSS á súa derradeira versión beta, isto é, agora permite a descarga automática de contidos.

Tendo apenas un feed RSS que me notifique cando, por exemplo, sae un novo capítulo de Lost, non teño a necesidade de andar pendente de comprobar diferentes páxinas para saber cando é que sae. E do mesmo xeito foi que souben do estreo nas redes p2p da selección galega, como tamén contan na aranheira e mais no galego de seu, de man doutro feed rss que me conta o que anda polas redes de pares e fai mención á nosa terra.

Así que, se hai uns días contaba que co Tvtad, a creación dun pequeno Tivo made in feitonacasa púñase fácil, pouco a pouco vaise avanzando máis neste eido. E, como son noticia estes días, se che gustan os Coldplay, desde aquí, recomendo o uso do µTorrent para baixar a súa música se non queres que a súa discográfica che engane.

Non lembro onde o lin, pero xa o sabes, a liberdade vén en paquetes pequenos, nomeadamente TCP/IP e o µTorrent é unha boa mostra.

Fume de facho

2005-12-30T19:09:00.000+01:00

Contaba con chegar a tempo para poder ver o comezo desde o sofá do salón, pero os quilómetros e mais a chuva pesaban nas nosas zocas. Levaba percorridos catrocentos corenta e tantos cando, pola radio, comezaban a escoitarse os hinos nacionais dos dous equipos. Era o quilómetro trinta e seis da AP9, quedaba moito para Santiago e por moito que lle pisase ao gas non ía chegar para escoitar, desde a autoestrada, o noso hino ruxindo no estadio. Deu igual, ía eu só no coche, pero da radio sairon os acordes creados por Pascual Veiga e miña gorxa sentiu algo que apretaba forte, era a emoción, a emoción de escoitar o noso hino nun campo de futbol, un deporte que non me movilizara desde o vinte de abril de 1994, día en que o celtiña perdía unha final da copa do rei e eu ía, por primeira vez na miña vida, ...á ópera.

Aínda ecoaban as letras dos pinos cando comezaron a chegar os goles, logo do primeiro gol pasaba á altura do San Lázaro e, desde a autoestrada, ollaba cun pouco de envexa cara á dereita, entre o fumo albiscábanse as luces do estadio e un lixeiro ruxe ruxe apagado polo son do motor, cheiraba a fume de facho, o campo fervía.

Quizais, nuns anos, opedro tamén me agardará para ver os partidos da selección, pero paciencia, que o que entra é o 2006.

April Fool's Day

2005-12-28T10:28:00.000+01:00

Hoxe é o día dos Inocentes, no que segundo a tradición cristiá tal día coma hoxe, Herodes mandou matar a todos os nenos menores de dous anos nacidos en Belén por medo a que un deles, o neno Xesús, se convertise en rei dos xudeus e o botase do seu trono. É tamén día de gastar bromas (ou inocentadas) e aínda que eu son máis do primeiro de abril, día en que os burros van onde non deben ir, non puiden deixar de rir ao chegar á dos Aduaneiros e toparme con isto

Intervenido Guardia Civil

Porque isto será unha inocentada, nonsí?

Liebes Tagebuch

2005-12-27T19:26:00.000+01:00

Hai uns anos, estes días eran días de vacacións e traían reunións familiares de tardes que se alongaban xogando cos curmáns e mais cos viciños mentres as panxoliñas soaban polos altofalantes do torreiro.

Este ano, estes días son días de moito choio, de reunións con clientes e con apenas tempo para ver á familia máis próxima só nas datas encarnadas no calendario.

E xa non hai panxoliñas, nas viaxes arriba e abaixo pola AP9, ecoan Sufjan Stevens, Antony & the Johnsons, os Flaming Lips, Andresiño co seu tren para opedro (laaa la la la laaa) e o cabrón do Nacho Vegas coas súas desgracias cantadas. O máis parecido a unha panxoliña é un CD recopilatorio no que teño que buscar ao Shane MacGowan cantando Fairytale of New York, que me fai lembrar a saudade de Sarah, unha rapaza irlandesa de perto de Galway, cantando con nós no coche dicíndonos, con bágoas nos ollos, que era a máis bonita canción de Nadal...

Aínda terei tempo para escoitala unhas cantas veces máis. Falta nada para que remate o ano e teño que facer paradas por Burela e mais Vila do Conde, así que teño que aproveitar o tempo que estou na casa, nunca se sabe...

Happy Christmas your arse
I pray God it's our last

hai que gozar dos nosos soños todo canto podamos, eu tamén teño saudade.

Vapor

2005-12-22T01:26:00.000+01:00

Na escuridade da súa habitación, en lugar de durmir, oíaselle repetir en voz alta NE-NO, NE-NO, MAMAMÁ,... Parece que é agora cando o seu vocabulario comeza a expandirse e ten máis curiosidade polos sons e, anque o seu repertorio se reduce a unha ducia de palabras, ten onomatopeias pa dar e levar.

E procurando na rede por sons de animais, din co Bzzzpeek, unha páxina que garda rexistros de nenos de diferentes partes do mundo imitando sons de animais e mais de carros e, se ben, a risa disque é universal, seica os sons dos cans, dos camións de bombeiros ou dos porcos non o son. O resultado foi o descubrir que en Corea ou no Xapón parece que os animais soan coma doutro planeta. O que non din sabido foi a procedencia deses nenos españois que participaron no proxecto...

e admiten suxerencias e envíos de novos sons na busca de onomatopeias máis precisas. É unha mágoa que non teñan ningunha para pasar o ferro; fsssss, que é como lle di opedro.

Bailaches Carolina?

2005-12-19T11:36:00.000+01:00

Os da mesa do lado amenizaban con cancións populares e mamá marchara con opedro para botar a soneca. Foi entón cando, quizais quentados polo licorka (case tan bo coma o orixinal), as conversas (nas que tamén se falou do mundo real) derivaron en falar dos blos, isto é, en metabloguear que seica es lo peor.

Falouse do importante, do número; da grande cantidade deles que se están a abrir no blogger, dos tantos ou máis que se abren no Spaces, que supoño que a meirande parte deles será de xente nova que salta aos blos desde o Messenger e mais do Hotmail; tamén se falou do anonimato, dos blos galegos escritos en español, dos blogueiros que non asistiron e da formación dunha conciencia colectiva de sermos blos en galego.

Nun momento en que o número de blos en galego chegou a ser incontrolable son só as ligazóns entre as páxinas e os seus contidos os que, de aquí en diante, poderán conformar a estructura dunha arañeira en galego. Como comentaba ascárida (you're so web 2.0, baby) a blogosfera podería considerarse unha evolución do protocolo NNTP (o das news de Usenet) na rede, tal e como se está conformando hoxe en día, no que os lectores e mais os creadores de blos poden establecer conversacións en base ás ligazóns e aos comentarios (o famoso feedback) chegando a establecer unha auténtica rede con conciencia de seu, que se dá bombo ao referenciarse, aumentando deste xeito a súa visibilidade, anque, á vez, tamén poida ecoar de máis dentro da rede.

E a xantanza foi iso e máis, poñerlle cara a blogueiros e comentadores cun bo churrasco e viño ao redor de aínda máis interesantes conversacións entre descoñecidos que se coñeceron no anonimato da rede. E de aquí nun ano eu diría que o blogmillo andará nos dez mil blos, así que chegará un día en que Carolina saia do seu anonimato e poida emular ao Orihuela no Pazo de Congresos falando para o blogmillo sobre o que é metabloguear, toda unha arte coa que se podería guguelatentar para comprobar a visibilidade real da blogaliza.

Esquecía, como esquecín o sábado cando mamá marchou con opedro e os cartos, agradecer aos que quedaron ao café post-licorka cunha ligazón a súa invitación. E saiban que a ligazón deste blo cotiza a tres euros e medio, así que dense por pagados os que van a seguir,

ohqtordv,
maria de mallou,
folerpa,
dorfun,
ifrit,
paleon,
xosé antón,
homedareia,
ascárida,
emereci,
subcomediante H,
martin pawley,
dot e
snob neurótico.

Agradecido tamén aos que marcharan antes polas súas conversas e con mágoa de non poder falar con todos nin quedar á sesión golfa, bicos para todos.

Eisberg

2005-12-15T02:19:00.000+01:00

Son moitas as lideiras a ferver nos meus neuronios e as máis delas teñen relación co mundo virtual, pero é ao mundo laboral a quen me debo, así que aínda que teño capacidade de proceso dabondo, os traballos manuais non me deixan voar como quixese.

Quería contar números, falar do traballo de ascárida, de calidonia, de lantania, que, por certo, é impresionante e según isto vive a só 884 metros en liña recta da casa dos meus pais, e doutros tantos anónimos que se atopan baixando ao fondo da rede. E é aí abaixo, chegando ás profundidades inexploradas onde se pode decatar un da grande explosión que se está a dar na arañeira e que só dá para ver a punta do eisberg, e como nun destes, onde a parte sumerxida e moito maior do que queda na superficie, sempre haberá lugares por explorar, e cada día máis. É sangue novo, os máis deles saltan desde o messenger ao blogomillo e, ás mesmas portas do inverno, é de agradecer que dun ano para acó a blogaliza está a abrollar nunha primavera que comeza a ser difícil de abranguer nun mesmo planeta.

Pero o mundo real non se move como na rede así, que volvendo ao mundo onde

o 46% dos entrevistados dixeron que o ADSL é unha sustancia alucinóxena; ou no que o 63,9% dos entrevistados asociaron Bluetooth cunha pasta de dentes

tentamos animar a mamá; opedro consígueo só cun sorriso, pero eu téñoo máis difícil sabendo o mesmo que ela, que pediu unha reducción de xornada (sen resposta) hai máis dun ano para poder compatibilizar a vida laboral coa familiar, que leva tres anos cun contrato de obra para implantación dun sistema informático que non ten nada que ver co seu traballo, que durante a xornada laboral o seu rendemento é intachable, que traballa nunha empresa que tenta ser grande pero non dá feito por mor dos administrativos-rémoras que levan aderidos, que... mellor calo.

E os lexisladores seguen a vivir nun conto de fadas non tendo en conta a realidade do mercado nin a realidade das novas situacións familiares. E os xefes de mamá viven noutro planeta, un planeta onde se prima máis a disponibilidade horaria que o rendemento e onde as súas mulleres son señoras da súa casa e xefas das súas chachas, nun planeta disque de iguais, onde o goberno converte en privilexios (para uns poucos) o que non pode converter en dereitos (para todos).

A ver quen se atreve a dicirme que, des que naceu opedro, mamá reduciu o seu rendemento...

79,5mm x 95,6mm

2005-12-13T01:08:00.000+01:00

Pistóns percorrendo distancias milimétricas en cilindros de tamén medidas milimétricas cubicando case os dous litros forman o corazón dunha máquina e como máquina que é non se pode laiar. Sen cambios de aceite, nin de filtros, o aire que agora lle entraba polas válvulas era un aire pobre que se tiña que abrir paso por un filtro suxo para misturarse cun gasoil que non ía ben peneirado. E notábaselle, notábaselle no cu, aquelas fumegadas delatábano.

Se falase diríalle que aínda lle podía ofrecer moitos apoios ao límite subvirando lixeiramente só para avisarlle de que levantase o pé do gas para logo, ao saír da curva, darlle todo o que tiña, subindo de voltas coma un lóstrego, facéndolle ver que aquelas cifras do par motor que viñan no catálogo non eran cousa de fachenda.

Si, era ruidoso e pequeno, pero sempre fora así, ofrecía o mellor que tiña coa idea de algún día chegar a ser un VH e estar sempre á súa beira. Era consciente de que non era o mellor, nin moito menos o carro máis lindo do mundo. Non era que fose feo, pero o tempo pasara por el e a súa fasquía xa non era tan atrainte, e aínda sabendo que tiñan un carro novo, non tiña ciumes ningúns por non podérense comparar. El apenas pediría que lle fixesen un mantemento axeitado e algún que outro lavado.

E aí o está, á mañá, baixo unha manta de xelo xirarán a chave do contacto e non dirá nada. Tremerá un pouco co frío e subirá de voltas a modiño, coma o primeiro día.

Telenova

2005-12-09T09:59:00.000+01:00

Vai cambiando o xeito en que vemos a televisión. Onte foi unha das conversas que tivemos con parte da tripulación dos mediateletipos, que viñan para ver a opedro, pero coa demora da entrada na ría e máis co retraso do práctico por mor das condicións climatolóxicas, amarraron os cabos aos norais cando opedriño xa ía no segundo sono.

Na esencia pouco cambiou desde os tempos en que perdiamos un capítulo dos Novos e tiñamos que pedirllo a alguén que o grabara nunha daquelas cintas VHS. E o mesmo pasa agora, só que en lugar de VHS, o amigo é a rede e o soporte é dixital.

Así, mentres a televisión avanza a pasos lentos e o exemplo máis claro témolo aquí mesmo, onde a TDT non se pode sintonizar en moitos lugares debido a instalacións comunitarias non preparadas e falta de cobertura en moitas outras zonas do país e R, os da fibra óptica, segundo eles a tecnoloxía con maior capacidade de transmisión de información, que segue a ser unha das poucas cableiras no mundo, si, no mundo, que ofrece sinal de televisión analóxico, imposibilitando ofrecer aos seus clientes acceso á TDT, como xa anunciou ONO que o faría cos seus clientes, engadindo á súa actual oferta, todos os canais que se emiten dese xeito, sen necesidade de modificar ou engadir nada á súa instalación e polo mesmo prezo.

Neste panorama, somos os usuarios da rede de redes os que imos por diante, podendo acceder a servizos de televisión que hai uns anos non serían posibles. Agora, cando perdemos algún capítulo daquela serie á que andamos enganchados, ou ben, para ver as series de televisión que botan por aí fóra, só temos que procurar nos regatos de datos que transitan pola rede e poñer o noso video a grabar.

E a pesares de que o noso video apenas pesa cento e pico de kilobytes, é configurable até os máis pequenos detalles, rápido e consume moi poucos recursos do sistema; atreveríame a dicir que é o mellor e ademáis é de balde. E se para localizar aos amigos que tiñan as grabacións deses programas que nos interesan había que procurar por diferentes páxinas, agora co TVTAD a cousa é aínda máis sinxela.

O TVTAD é un lector de feeds, só hai que indicarlle as páxinas que dispoñen das series de televisión e dicirlle as que temos interese en ver e, logo que algún capítulo novo está dispoñible na rede, liga co noso cliente bitTorrent (o noso video) para comezar a baixalo á nosa computadora.

Así de fácil, logo todo dependerá da nosa conexión á rede; e como ben di a Sra. dot é o acontecemento do ano en moitas casas. E o non sabermos inglés xa non é problema, só hai que guglear un pouco e até podemos ver Lost con subtítulos en galego, xentileza de Endurance.

Viva as diferenças con naturalidade

2005-12-06T20:00:00.000+01:00

A pesares de ter que ir traballar hoxe, non teño queixa ningunha por ese motivo, a queixa vén polo frío e pola humidade que me come a pel.

Sempre fun de verán, de praia, de mar. Co remate do verán a miña pel avísame días antes da chegada dos fríos secándose e, algunha vez, poñéndose encarnada, como dicíndome que comeze a botarlle cremiñas para protexela das xeadas. Todo isto é como un rito do que son o continuador e herdeiro pola parte materna por mor do seu código xenético.

Este inverno descobrimos que xa temos continuador nestas tradicións, pois opedriño vese tamén afectado polas xeadas do mesmo xeito que disque sofría unha tataravó que veu casar para aquén do Miño a unhas terras máis mornas, e quero pensar que un dos seus fillos emigrou para o Brasil apenas á procura dun mellor clima e non do futuro que labrou aló.

Do Brasil é de onde chegan as imaxes da caloriña, só para darnos envexa, dun blo descoberto a través do de Xouba, do Naturista, que está a facer unha campaña para descubrírenlle aos demais das vantaxes da práctica do naturismo.

Nun país onde as tetas pódense usar para reclamo turístico, teñen aínda que reclamar o topless como un dereito feminino, así que desde aquí, nós aderimos á campaña. Experimente o naturismo, viva as diferencias, é o natural.

E iso sí, que chegue o verán xa.

Pais analóxicos

2005-12-01T01:41:00.000+01:00

Antes de saber do del.iciou.us ía gardando cousas que me interesaban cun copiacola no correo electrónico. Estes días fríos aproveitei para a limpeza nas diferentes caixas e asi foi que recuperei comunicados que van para os dez anos. A sensación é estraña, daquela a rede víase a a través dun netscape 2.0, e agora a rede é a Arañeira 2.0, ten vida propia.

Foi evolucionando conforme a xente que se integraba nela e neste século é a xente nova a que se vai incorporando, rapaces que medraron rodeados de tecnoloxía, xente que vai eliminando a televisión, ou a televisión como se viña coñecendo até o de agora, para vivir na rede.

Foi hai un par de meses que se laiaba a sobriña de mamá de que aínda non tiñan banda ancha na casa e tiña que compartir a liña cos demais da casa. Estaba a contarnos que tiña amigas con blo no spaces cando chegou o pai, que escoitara o último, que sen facer idea de que estaba a falar, pediu que lle traducísemos.

E non chega só con coñecer a lingua, tamén hai que saber un pouco da cultura. Estamos nun tempo que os nenos utilizan novos medios para crear un mundo propio, son quen de saberlle o nome a máis de trescentos pokemon e non teñen medios apropiados para nomear máis de dez ríos ou chegar á cultura escrita.

Logo, ela nos dicía que os seus pais eran analóxicos, así que o salto xeracional desta vez será evolutivo. Apúntome á mutación xenética.

Viva el Capital

2005-11-29T10:02:00.000+01:00

Nuns anos opedriño preguntará como era que faciamos para ver a tele, se sempre tiñamos que ver o que nos puñan...

E todo cambiará nestes próximos cinco anos, coa televisión vía satélite e vía internet, a IPTV, dixitalizada, comeza agora a dixitalización da terrestre (non para todos) e, nun tempo, a de cabo. Virán os receptores con discos duros conectados á rede. Desde o noso traballo conectarémonos á rede de casa para dicirlle o que nos ten que grabar, ou, conforme ás nosas preferencias, cando cheguemos, xa terá algo grabado e a publicidade ou o que é o mesmo, os cartos, será personalizada. Xa non haberá que agardar polos anuncios para irmos ao baño, só con premer o botón de pausa poderemos seguir a ver onde o deixamos, e opedro terá moitas preguntas... e será cando lle conte que había uns aparatos en branco e negro onde había que darlle voltas a unha rodiña para cambiar dun canal a outro. Que tempos aqueles...

Así, non ía moi desencamiñado cando falaba o mes pasado dos canais que iamos ter na TDT, pois segundo El Mundo a cousa quedaría así,

Polo de agora seguimos sen información do que vai pasar por aquí, nin sabemos do segundo canal da galega nin das licencias que otorgou o anterior goberno na súa estampida, que parece que non imos saber delas até o 2007. Da oferta dispoñible, o novedoso, a falta de máis informacións, é que os de telecinco van potenciar o seu canal de deportes, que Sogecable vai acompañar a Cuatro con CNN+ e 40latino, que se incorpora a Sexta anque non emitirá até o ano que vén, esta tamén en analóxico (a ver onde a poñemos) e que TVE fai unha mistura dos seus canais temáticos excluindo, quizais o mellor que ten (de documentais), o DocuTVE e, tamén, o Canal Clásico.

Teño interese en recuperar o Nostalgia, que agora se chamará 50 aniversario, que compartirá emisión con Klan TV como un dos cinco canais de TVE e nos permitirá recuperar programas que se emitían cando eramos novos. Por certo, a ver se é que os da galega recuperan aos Novos para o seu segundo canal...

Porque cando eramos novos nin falta que facía ser politicamente correcto e, daquela, nas televisións saía unha meiga berrando a prognosticar o futuro, Viva el mal, viva el capital! e se a tecnoloxía nolo permite, o día de fin de ano a programación de 50 aniversario anuncian cousas como esta,

23:55 LA BOLA DE CRISTAL
RAMONCIN
(1984)
DIRECCION: LOLO RICO
REALIZACION: ERNESTO QUINTANA
PRESENTACION: RAMONCIN, OLVIDO GARA (ALASKA)
INTERPRETE/S: LOS REBLEDES, HOMBRES G, LOS NIKIS, OBJETIVO BIRMANIA, EL ULTIMO DE LA FILA, SINIESTRO TOTAL, BURNING, ORQUESTA MONDRAGON
Programa especial en el que Ramoncín presenta a los grupos que actúan. En la presentación, Lolo desea Feliz Año a todos. Sketch de los electroduendes que cantan ""el diablo sobre ruedas".

e tamén La cometa blanca, Los gozos y las sombras,... éranche tempos de colonización, despois chegaría o Xabarín.

Isopropiltioxantona

2005-11-24T22:17:00.000+01:00

Mentres opedro estivo uns dez meses bebendo dese leite, os da fábrica de chocolate, non dixeron nada e agora que xa se alimenta co leite da vaca disque levaba tinta do envase. Puxeron un teléfono para informaren aos consumidores do mesmo que levamos lido durante estes días.

E el segue tan contento ou máis e non lle saíron nin cornos nin rabo, pero namentras, habemos facerlle boicot ao chocolate, polo menos até que non atopemos do de verdade. Seica a cousa anda mal, segundo me contan os fornecedores.

Een prima apparaat

2005-11-22T23:30:00.000+01:00

Respostaba, hai uns días, o Arcadi, á pregunta dun blogueiro, aconsellándolle que escribise a cotío o que lle gustaría ler.

Por mor das últimas compras que teño feitas, levo un tempo ollando reviews e máis reviews sobre productos tecnolóxicos. Non me vén de novo, calquera que sexa a compra que faga, sempre vai acompañada dun período previo de procura de información sobre ese producto e, se ese é unha ferramenta ou un aparello electrónico, a colleita leva o seu tempo. Teñen sido moitas as páxinas lidas, e en moitas linguas, e aínda é hoxe o día en que para saber das experiencias doutra xente coas novas tecnoloxías non está de máis coñecer linguas estranxeiras.

Así é que, recollendo o consello de enriba, vou comentar algúns detalles da miña experiencia destes días co meu novo trebello e se hai alguén a quen lle poida interesar e non coñeza a nosa língua, que faga un esforzo. E dígoo eu, que, por teimar, teño lido cousas destas en holandés (ollándoo coma unha mistura de inglés e alemán) e até en... francés.

Se, ao comezo, ollaba con desconfianza un aparello que combinaba as funcións de PDA e mais as de teléfono, coa experiencia do traballo cotián, cada vez estou máis satisfeito. Se ben é un aparello grandeiro para ser un móvil, as súas prestacións son tamén ben grandes; a súa pantalla é dunha resolución óptima, cunha iluminación brillante, tanto que en condicións de pouca luz, os ollos recomendan baixar a súa intensidade. O teclado parece pequeno de máis, pero co uso, só se pode definir como acertado, de xeito que xa non dá preguiza escribir mensaxes sms e correos electrónicos a esgalla on the road.

E falando de móvil, a aplicación central é a do teléfono, desde onde se pode acceder á axenda, aos mensaxes, ao rexistro de chamadas, á vez que configurar calquera dos setenta accesos directos tanto para contactos como para aplicacións. Agora podo levar no meu móvil todos os números de teléfono que teño no Outlook e que antes tiña na Palm e mais no teléfono no mesmo lugar, que deben andar ao redor dos setecentos contactos cos seus respectivos números de móvil, do traballo, da casa, do correo electrónico, do messenger, do fax,... e coa posibilidade de acceder axiña a eles con só teclear parte do nome, da empresa, ou incluso do alcume, que, ás veces, llo poño e premer un botón un par de veces.

Sorprendeume a potencia que ofrece para ter armacenado todo o rexistro de chamadas recibidas, feitas ou perdidas, e cando digo todo, é todo. Onte tiven que botar man del para botarlle na cara a un cliente co que falara hai quince días, ás once da mañá e durante tres minutos e medio, do que estaba demorando en aquelar o aquel.

Pero tamén tiven algún problema imperdoable nun aparello deste prezo. Os dous primeiros días reseteábase soíño e sen avisar; solución, onde leva a tarxeta SIM do teléfono, poñerlle un papeliño por detrás, pois seica a tarxetas americanas, onde naceu, sonche máis gordas, e, logo, tamén deu problemas co mans libres do coche, cando ao conectarse vía bluetooth, volvía a facer reset. A solución desta foi eliminar da lista de favoritos os números de teléfono que tiñan díxitos extra, como os que se utilizan para chamar directamente a unha liña que estea detrás dunha centraliña.

E vou deixar para outro día o de facerlle a competencia aos de Palmaniac e contar todo o software que lle levo instalado e as súas posibilidades como ordenador de man, desde o uso do Navigator ata o reproductor multimedia, pero para iso agardarei a que os da Rotonda nos poñan E.U.R.O.P.A. en calquera formato, porque isto traga con todo, non coma o iPod video, ao que llo hai que mastigar.

Pero iso será outro día, que por hoxe xa chegou e teño que poñerme ao día.

A ratiña Lola

2005-11-17T10:10:00.000+01:00

Non sei como habemos facer noutros tantos meses, agora que "só" van dezasete. Quizais habería que pensar en facer deporte para poder aturar co ritmo que marca o pequecho da casa. O único que quere é xogar, xogar, xogar e comer coma un lobiño, sempre que se lembra, e, todo, sen paraxe.

Agora, dáselle por collernos pola man para levarnos onde el quere para que lle collamos algo, para que lle leamos un conto, para xogar coa bola, para saír á rúa, para que lle poñamos a televisión... Cando a canseira nos vence, tanto nos ten o que faga con tal de que non amole moito.

Aínda así, a televisión pasou case a ser un obxeto decorativo mentres el anda pola casa, non sei que carallo ten, pero cos debuxos animados e a publicidade queda paralisado fitando para ela. O pouco que consentimos é poñerlle uns videos que temos no disco duro de Baby Einstein, e é tal a súa emoción que, só ver a pantalla do Media Center lista para botar a película a andar, sobe ao sofá a correr para bailar xa antes de que comecen a saír animais pola pantalla da tele, tal como na hora de comer, que gabea á súa trona e séntase para que lle aten o babeiro e pedirlle aos camareiros que lle poñan a comida. E coa computadora, pásanos outro tanto, o pouco que lle poñemos son unhas fichas da ratiña Lola, que, non sei porqué, vólveno toliño, así que cando o atopa ao seu alcance, dálle ao rato e a todas as teclas cantas pode para ver se pode poñer á Lola pola súa conta.

E onte, mentres recolliamos a súa desfeita e mais a compra do super, el andaba nas súas cousas e escoitábase como batía no teclado. Logo, silencio. Só un minuto máis tarde viña á cociña con cara de mira que pasou e coa tecla L na man, así que non é de estrañar, que un día destes, nos bote a casa abaixo.

Grandes apertas

2005-11-15T01:23:00.000+01:00

Estaba actualizando os meus neuronios cando din con parte dunha carta que escribiu ao Diari de Tarragona o home da muller e pai dos tres nenos que morreron nunha nunha explosión.

Sólo me queda un pequeño consejo para todos, abrazad a los vuestros, abrazadlos siempre que podáis. Aquel beso que no se da, se pierde para siempre. Sin amor no hay nada, os lo aseguro.

Non sei que dicir, lin algo máis e a miña gorxa faime saber que está aí. Por un momento, vou sen rumo de ligazón en ligazón sen saber cara onde vou, cando, de súpeto, dou, cun só clic, coa realidade, unha da casa Gorka Limotxo, que comeza cun curso de francés, Écoutez et répétez, para mellor sabermos o que está a pasar en Francia, e á vez, descubro que a vida segue, cun sorriso imposible, lembrando que os humanos temos a capacidade neuronal de esquecer situacións traumáticas, así que, polo de agora, voume concentrar no de aprender francés...

...hoxe dinlles unha aperta ben grande. Opedriño respostou con risadas, mamiña sorriu.

Sempre igual

2005-11-12T02:28:00.000+01:00

Ía ser unha semana de pouco choio, pero cada unha das veces que tiña que coller o coche era para ir ou voltar con apuro, sempre coa agulla tirando cara o encarnado.

Sonora era tamén a peaxe a pagar por levar ao motor xirando aló arriba para chegar con menos atraso, e foi que xa falaba o David Bravo, arrincando risadas sobre as mentiras que se crean ao redor do intercambio P2P, logo falou o Ignasi Labastida, do que tentarei tomar nota e facer algo, anque me bota para atrás chamarlle obra a isto. Despois foi a suellen a que amosou algo máis que un proxecto, unha marquiña na rede en galego, as Ediciós da Rotonda, facendo historia. Coas presas e sabendo segura a chegada do mp3 do Jorge Cortell via chiu, aínda roubei tempo para coñecer ao home inédito e apuntarlle a asca que a PSP mola.

Ás 19.13 atravesaba a ponte de Rande a 56 kmh por mor do tránsito, pasando a uns dous mil seiscentos trinta e oito metros de opedro e mamá cara a Portonovo. Ao pequerrecho diagnosticábanlle a súa primeira amigdalite. Tanto é que o pasa mal que por evitar a dor nin traga a saliva, así que houbo que voltar aos babeiros. Vese estraño tan grande... e con babeiro.

Küssen

2005-11-10T00:56:00.000+01:00

Unha das cousas que me aclaran se un blo é un blo é a posilidade de comentar, tanto polo enriquecedor que poida ser para o seu autor coma pola calidade dos comentarios deixados, que non cantidade, que enriquecerá ao seu lector. Tamén é sabido que as estatísticas poden facer chegar moita información. O que nunca pensei foi que alguén poidese chegar acó desde o guguel procurando por algo tan lindo.

Obrigado, sexa quen for.

Parabéns, Sedan Deluxe do 56

2005-11-08T09:46:00.000+01:00

Fíxose tan popular que nunca pensaran que o nome lle ía ir tan ben, o Volkswagen, o coche do pobo. En 1936, un enxeñeiro alemán comezou cun proxecto que resucitaría despois da guerra un militar inglés e demoraría até 2003, cando VW paraba a súa producción. Tanto foi, que non hai ningures na Terra onde non se coñeza, e en cada país, ou nación, ou o que sexa formou parte do pobo que, o asimilaba dándolle un nome diferente do comercial; aquí escaravellos, alén da Canda, escarabajos e ao sur do Minho, carochas, cruzando o mar son fuscas, vochos ou bugs e en Europa é coñecido como cox, Käfer ou maggiolino.

Ao sur do Miño era onde ía o meu pai. Lembro, que de neno, fedellando nos caixóns da cociña sempre aparecía un vello pasaporte, todas as follas estaban tintadas cos mesmos selos e carimbos, había uns da Aduana de Tui e a outra metade eran da Alfândega de Valença. Eran o resultado da compra que fixera nunha poxa nas Aduanas de Vigo, un coche con placas alemás requisado por non cumprir cos requisitos de importación e pagar as respectivas taxas, e que, a falta de pezas de reposto ao norte do Miño facíalle ir até Viana, onde era o carro-rei.

Iso foi en 1967, uns anos máis tarde morría de tanto carrexar ladrillo e cemento, anque non hai moito, esta xoíña da familia revivía de novo coas súas mellores galas. Moito traballo levou e custou deixalo case igual a aquel día de novembro de 1955 cando saía da fábrica de Wolfsburg cara un concesionario de Hannover, a onde chegaría o día nove do mesmo mes.

En 1945 saíran á rúa 1.785 vehículos, co tempo, a producción foise incrementando para chegar en 1955 ao millón de coches fabricados, que se converteron en 1974, ano en que lle deixou sitio ao Golf, en máis de 16.000.000. Logo, en México as cifras engordaron ata os 21.529.464 o número dos que fabricaran. E é o día de hoxe, cincuenta anos máis tarde, que o número 1.012.791 queima, polas nosas estradas, gasolina sen chumbo misturado con aire do Atlántico. Unha beleza.

Macacadas

2005-11-04T02:15:00.000+01:00

Uns días fóra, con opedro turrando por nós polos buratos do metro, fascinado por un chuu-chuuu descoberto en días de chuva, á procura de outros nenos para xogar sen paraugas. Desde o pequeno-almoço no salón, xogando coa cadeirinha que lle puñan para chegarlle á mesa, ata a noite, tomando o leite no quarto logo de abrir todos os caixóns, armarios e billas, houbo carreiras, comidas, macacadas e sonecas.

Foron días de descanso e recuperación (se se pode entender dese xeito), así que cando el descansaba, nós tamén. Iso significou perdernos o único que levabamos previsto, irmos á Casa da música e vermos o concerto para bebés (contando con que opedro estea a deixar de selo); quizais outro día teñamos máis sorte. Polo demais, estar con el as vintecatro horas ao día significa decatarse do que está a cambiar. Agora está no tempo de socializar con outros coma el, procura outros nenos para xogar, así que a chamada da gardería para dicirnos que estaba admitido é certo que non asustou tanto. Dixeron que habían de chamar por el en pouco tempo, e el parece todo o preparado que poida estar un homiño de dezaséis meses que vai experimentando con todo que se lle pon a man, desde perfeccionar coa culler e o garfo para alimentarse el mesmo ata sorprenderse co son dun peido e agacharse para comprobar de onde viña. Hai novidades por todas partes.

Ás presas

2005-10-29T13:16:00.000+02:00

As presas non son boas, xa mo di meu pai, que disque á toupa, por facer os fillos ás presas, saíronlle cegos. E sen pausa para coller aire, nunha hora sairei do choio e recollerei a opedro e á súa nai para irmos alén do Miño, até o Douro, apenas para que opedro lle colla un aire ao sotaque portugués.

Estaremos uns días a poucos metros dun café no que nos gustaba ler a prensa con toda a calma do mundo, pero agora ao fervello non creo que lle chiste o ambiente, así que consulto no turismo do Porto e.... Indiana Bill? Eu ben sei que hai moitas máis cousas, e agardando que non nos chova, haberemos dar algún paseo polo Serralves.

Até já.

Treonauta

2005-10-27T00:25:00.000+02:00

Son moitas horas roubadas lendo reviews na arañeira para tomar unha decisión con xeito. Ata hai uns días, os candidatos reducíanse a dúas opcións; seguir co mesmo sistema operativo e a súa fiabilidade mais os seus inconvenientes, ou pasarme ao lado escuro coa súa potencia e mais as súas taras.

Por facilidade, rapidez de uso e estabilidade, esta xoíña, e por potencia en bruto con todas as súas posibilidades, esta máquina.

Sempre pensando no prezo, o certo era que a que mellor se adapta ás miñas necesidades é un producto descatalogado, aínda que facendo procuras polo feirón, a conclusión é que as máquinas máis fiables, a pesares de ser de segunda man, seguen a cotizarense. E seguindo a falar de cartos hai alguén que o fixo fácil e rompeume a baralla, foi Palm co Treo 650, unindo no mesmo aprello un teléfono máis unha PDA, así que, con algunhas dúbidas, sobre todo polo seu tamaño e a falta de wifi, o prezo foi quen de decidir.

Porque vomistar ponmo fácil, a operadora móbil, por apenas 95 EUR e nuns días, faime todo un treonauta. Se non me convencer, hei levala ao feirón, onde, de segunda man, non baixa dos 300 EUR. E eu hei de contar como me vai, se aló for.

Escapando pola fiestra

2005-10-24T00:59:00.000+02:00

Onte opedro foi convidado ir unha festa de cumpreanos; a primeira á que vai. Ela, a que fai os seus primeiros once anos, é unha das do grupo de nenas do parque que máis bicos lle piden a opedro. Como opedro e mais unha primiña dela non lle ía facer gasto, a agasallada fíxolles un regalo. Foi comprar ao mercado un coche cativiño que se move ao presionalo no teito, e para ao voltalo a presionar, e, según ela, opedro deulle a entender que o quería.

E hoxe fomos ao norte con comida familiar incluida no pacote. Nun momento da reunión, as rodas do coche de opedro enguedelláronse no pelo da I., a súa curmá e só dous meses menor que el. O certo é que a nena é unha choromiqueira, pero creo que desta vez, botou a chorar ao oir á súa nai berrar coma se á nena a fose tragar unha máquina. "Cómo se para eeeestoooo????" E é o que pasa, eles asústanse e choran, e logo tiven que amputar, iso si, cun sorriso na boca.

E opedro, ben, na súa liña. Pasou o día comendo e xogando, ben ao pé da mesa a mesa, a pedir comida, ou no parque, xogando nos bambáns e tobogáns e mais cos curmáns. Para beber e comer sinala coa man, e para xogar, corre coma se marchase do bar sen pagar, sempre cun sorriso na boca.

Orografía dixital

2005-10-21T00:59:00.000+02:00

Na derradeira reunión da comunidade de viciños comentei a posibilidade de facer algo para podermos ver a televisión dixital terrestre (nas antenas colectivas hai que instalar un amplificador de sinal). A resposta foi que a maioría ten R e non interesa.

Mentres tanto, os gobernos seguen a vendernos a irrealidade dunha rapidísima implantación das novas tecnoloxías. No eido da televisión, a única opción de calidade é recorrer á ADSL, ao cabo ou ao satélite, todas de pago. A diferencia de nós, os británicos poden ver de balde toda canta televisión se fai cos seus cartos sen importar onde vivan, ben coa antena de sempre ou polo satélite. Alí, a Freeview, que é a plataforma que distribúe de xeito gratuito a TDT desde hai xa uns meses, ofrece máis de trinta canais gratis. E, se vives no cu do mundo ou xa tes unha antena parabólica, a televisión pública emite a través dun satélite xeoestacionario a trinta e cinco mil quilómetros de altura todos os canais que produce, incluindo BBC as desconexións rexionais e facendo uns trinta canais.

Por aquí, pola nosa orografía, o satélite paréceme o xeito máis fácil de dar acceso á televisión pública e universal. Non tería importancia o lugar onde vivises, porque, aínda que fose nunha zona onde non van colocar un repetidor para ti só, tes unha vista libre a uns cantos satélites e a calidade sería óptima, pero pensando en ver TVG Europa e América, 24Horas, a RTPi e a TVEi, a infraestructura a montar non compensa.

Se na televisión satélite non hai movemento, falando de TDT, comézanse a coñecer detalles, o vindeiro 30 de novembro deberán estar emitindo dezanove canais gratuitos. Polo que teño lido; e por probar se saen as contas, sería algo así como,

De TVE, seis,
1. TVE1
2. TVE2
3. 24 Horas
4. DocuTV
5. Clan TVE (para nenos)
6. Teledeporte,

de Antena3, tres (vaites!)
7. Antena3 TV
8. Outro
9. E outro máis sen información,

de Telecinco, tres,
10. Telecinco
11. Telecinco Sports
12. Telecinco Estrellas,

de Sogecable, tres,
13. Cuatro
14. CNN+
15. 40TV,

de Vocento, dous,
16. Net TV
17. E outro máis,

De El Mundo, dous,
18. Veo TV
19. E outro máis,

E por Galiza, pouco sabemos. Da TVG, dous,
20. TVG
21. TVG2, se é que se ha chamar así, e mentres non chega, TVG Europa/América,

E privadas, outras dúas,
22. La Voz TV
23. Popular TV, a da COPE.

Pois iso, que me saen 23, e decembro está aí á volta e non sei se terei que poñer unha antena de cornos nin se o noso goberno vai impugnar as concesións de televisións que fixeron os mentireiros, nin se vai haber televisións locais... pouco sei.

No feirón

2005-10-18T02:13:00.000+02:00

Tiña ido moitas veces á feira mais apenas para ver o que alí trataban. A pesares de que nunca tantas mercadorías vira na miña vida, non paraba a falar cos tratantes. Eran tantas as xoias que alí había, que non era máis que correr de posto en posto coa boca aberta.

As miñas primeiras compras na rede foron no século pasado e acudindo sempre a lugares especializados, onde sabían do que lles falaba, todos cunha empresa física atrás do escaparate. E nunca tiven queixa de ningunha.

Agora os rapaces máis modernos (ou frikis?) xa non cambian cromos cos seus compañeiros na escola, van ao feirón e venden os repetidos e compran outros que non darían chegado por acó, e o que se nomeaba como moi difícil, agora poden, dun xeito fácil e cómodo, facer os seus vicios cheguen de Vancouver.

Onte fixen a miña primeira compra no Ebay. Rexistrado como usuario en catro minutos, fun comprobar as poxas que había polo meu obxeto de desexo e, logo, poxei e gañei. Recibín un correo confirmando, pedín ao vendedor me detallase o total a pagar. Tá tudo bem. Agora estou a agardar polo paquete; como tamén era a miña primeira vez co Paypal, a pasarela de pago comprada hai pouco pola Ebay, fun rexistrarme alí e si que era certo, o rexistro foi moi fácil e para facer compras só precisas unha dirección de correo e un contrasinal e, claro, un cartãozinho con crédito.

E a pesares dos roubos, isto é o futuro. Xa me fixen un RSS personalizado para que me avise se algún tratante leva á feira algo que me poida interesar. Así, se es fan de Andrés do Barro, poderías facer aquí un feed de búsqueda e cada vez que, no ebay, saia á venda algo relacionado co teu ídolo, es o primeiro en sabelo.

Non me estraña que facendo a proba esta, fose dos primeiros en atopar un vinilo del que está en 0,95€ a falta de vintetrés horas para que remate a poxa. Eu vou ver quen o leva, quizais en Saudade de ti estean interesados.

Schweigen ist...

2005-10-13T10:06:00.000+02:00

Uníronse para sempre con confianza; ela estaba a prepararse para ir a algures e aínda había tempo. Ao longo do día el, e tamén ela, estiveron agardando por aquelas palabras que non chegaban, e o día pasou. Na hora de durmir e entre soños, non se decataron de que, entre o silencio, o sono os levaba aos dous.

Non sabían en cantas ocasións leran que había palabras valeiras e silencios cheos.

Aínda ecoaban no seu maxín as palabras que lles dixera no hospital despois dunha aperta sentida, coma as dos que volven a vida. Tiña as marcas no peito do desfibrilador e o único que lembra é un lixeiro mareo e o silencio. Ás veces, o silencio faise eterno e outras, disque é ouro.

Estatut

2005-10-11T11:37:00.000+02:00

Outra vez ando abafado co choio, así que teño pouco tempo para me informar do que pasa por aí fóra. Ollando, que non lendo, o xornal, quedoume unha imaxe na retina...

...e non hai quen me aclare se é certo que rifan polo estatut.

Sabes que no te dolerá...

2005-10-07T02:10:00.000+02:00

Pois non, opedro non o pasou moi ben. O que fixeron foi tocarlle os collóns.

Despois de deitarse con máis de trinta e nove graos de febre, ao pouco de acordar fomos a Urxencias. Seguía con febre e tiña a pirola encarnada. Veuno o pediatra, logo o urólogo e o diagnóstico foi unha balanite. Tratamento, limpeza da zona entre o prepucio e o glande con camomila, axudándonos dunha siringa, e mais aplicación dunha hidrocortisona.

O urólogo comentou que existía a posibilidade de, se se reproducir, ter que botar man da ciruxía e circuncidar. Lembreime dun dos asuntos tratados no Bloggingbaby, un blo comercial, no que os temas máis comentados son os que tratan sobre a circuncisión, nos que os partidarios dela fanno con paixón. Non estou dacordo nin entendo a política de circuncisións rutinarias que se fan en certas culturas, para que logo falen da tortura.

E ao xeito do Bloggingbaby, na península ibérica, nace Bebés y más, un blo colectivo onde, entre outros, colabora bolboreta, unha venezolana da capital que, entre outros, escribe o mamiblog, onde lin,

-Por el nacimiento de un tercer hijo la paga mensuales de 750 euros al mes. (actualmente se reciben 521,64 euros)
-Tarjeta familia numerosa que les permite disfrutar de un descucento de un 30% a un 50% para viajes en tren, compra de electrodomésticos para el equipamiento del hogar, ocio (cine, museos).
-Creación de unas 15.000 plazas de guardería.

La baja maternal o paternal en Francia son de seis meses por un primer hijo y de tres años por el segundo.

Pero iso é en Francia, onde os mariñeiros teñen deduccións de ata un 60% no imposto sobre as rendas e o gasoil para a pesca custa 0,27 ouros o litro cando aquí lle anda nos corenta e largos. Pero iso é outro conto e outro país, e opedriño xa non se queixa e segue no cuarto posto na lista de espera da guardería.

Maxia

2005-10-04T00:52:00.000+02:00

Foi coma unha obriga. O sábado era a segunda vez que saía tomar unhas copas desde que naceu opedro. Na que disque é boavila que dá de beber a quen pasa, un amigo pechaba o seu local cunha festa. Live music e mais child-free friends, unha combinación bastante común ata hai quince meses facíase agora estraña. Tivo algo especial, os amigos, a música, o alcohol, e todo o demais. Supoño que debido aos efectos desta variedade de cannabis indica, ao rematar o concerto fun quen de coller o micro e lembrar as dúbidas que tiña xa hai máis de dous anos, antes de investir os cartos que non tiña en abrir o pub, de se iría xente, se faría cartos,... Era toda unha aventura e, agora, aí está, vai pechar para abrir un novo proxecto. Co tempo gañoulle á súa fatalidade. Logo, pedín un aplauso.

Se mo contan non mo creo, eu falando ante unha audiencia de máis de dez persoas... As primeiras palabras que escoitei ao baixar do escenario, foron as de desdealaska, a quen tiven a oportunidade de dicirlle que lle lía o blo, comentándolle a D. algo de superar o medo escénico. Sentín que alguén llo tiña que dicir aos que foran por alí. Logo, ese formiguillo non me deixou ata esta mañá, cando chegaron eses catro minutos de maxia.

Vértixe

2005-09-30T02:06:00.000+02:00

Estou probando o servizo que dan en 23, non é unha marabilla se o comparamos co flickr, pero ten algo, ademáis da súa lixeireza, facilidade de uso e gran comodidade para subir e gardar unhas cantas fotos para ter na rede, tamén importantísimo, de balde. Comecei a subir unhas cantas que fun topando e, que no meu disco duro, non ocuparían máis que megas e megas.

Tamén estaría agochando algo se non contase que non podes licenciar as fotos anque andan a traballar niso, pero é moito máis rápido. E teño que confesar que no século pasado eu utilizaba Altavista, non Yahoo.

Disque só dan 15Mb de subida mensual, pero, como están en fase de probas do sistema, nada máis asinar pasou a 1024MB. Logo, a miña conta foi subindo a capacidade de subida e foi medrando ata facerse ilimitada. Agora vai ser que leve para aí toda canta trapallada atope.

Hoxe tivemos un día libre e aproveitamos para esquecer o de onte, cando o bulebule de opedriño, entre tantas, foi un pouco rabudo e rabuñou a unha nena. Logo da autoestrada onde os coches oficiais seguen circulando con exceso de velocidade, paramos a visitar á súa yaya, que fala en curuñés con sotaque mañico.

Xa había tempo que tiña pensado levar a cámara e botar unhas fotos. As primeiras veces o que máis me estrañaba era o tempo que lle levaba ao elevador chegar aló. Hoxe confirmáronme que alguén que coñecía caera na desesperanza. A min esas vértixes danme medo.

Experiencia relixiosa

2005-09-27T23:04:00.000+02:00

De sempre fun un lector compulsivo de revistas dos temas que me foron interesando ao longo da miña vida. Na casa dos meus pais aínda conservo, a pesares das ameazas da miña nai e polo que puiden comprobar, unha valiosa colección. Unha das que leva chegando todos os comezos de mes, e que só compro agora por inercia, é a PCActual. Quizais é ese un dos motivos polo que o blo que fan na rede forma parte do meu bloglines.

Hoxe, lin con sorpresa unha experiencia dun dos colaboradores neste blo colectivo, no que relata como despois de reservar e adiantar a metade do importe dunha viaxe a Roma, chámano da axencia para dicirlle que lle anulan a reserva, sen ofrecerlle ningunha outra alternativa, pois disque ese fin de semana os católicos van beatificar en Roma ao Karol Wojtyla.

Supoño que iso suporá para a axencia máis que triplicar os seus ingresos. A min tamén me parecería ben que queiran quitarlle os cartos a unha banda de aproveitados, pero non a conta doutros.

Así, é unha mágoa que os barateiros non voen ata o trinta de outubro, que se non fose por opedro, ata era quen de levar un destas (aviso, ligazón só para ateos e algún que outro agnóstico) intervencións divinas á festa para traelo bendito, aínda que, ao mellor nun momento de ofuscación, non sería mala idea ir reclamar á axencia de viaxes e encher a folla de reclamacións cun Martelo Neumático de Xesús nunha man e un bic na outra, ou a alguén se lle ocorre outra cousa que facer con estas ferramentas...?

Exhaust

2005-09-26T02:03:00.000+02:00

Se a semana pasada estabamos na praia e opedro metía os seus pes na auga á beira do mar, hoxe non lle deu para máis que meter os pes e as mans na auga dos charcos. A el deulle o mesmo, pasouno de medo e por dúas veces houbo que cambiarlle a roupa; a primeira, nada máis sair de casa, rematando o día outra vez en casa pasando as fotos da cámara ao disco duro mentres opedro era testemuña de como un asturiano se convertía no novo campeón do mundo.

Vruuum, vruuum, foron as súas palabras.

Agora que todos están na cama, cavilo e cavilo e só acerto a premer teclas erradas, teño pensamentos que non teño e sentimentos que non sinto; apenas acerto a escribir que esta época non me está a gustar nadiña, sei que non é por mor do outono, pero nunca estaremos tan lonxe do verán e mais da praia.

Oitenta e dous

2005-09-23T00:02:00.000+02:00

Onte fomos ao pediatra e confirmou o que xa presentiamos. Está a medrar san e forte coma un carballo. Atrás quedaron aqueles corenta e nove centímetros e medio de longura que marcou ao nacer. Quince meses despois, convertéronse en oitenta e dous centímetros de altura que non paran quietos, así que dixo que non nos preocuparamos por ser o seu peso un pouco inferior ao que din as táboas das medras.

Se ben no desenrolo da fala aínda non espabilou, é quen de utilizar o seu mellor sorriso para amosar aprobación ou de mover a cabeza dunha banda á outra dicindo que non e, aparte de rosmar unha chea de cousas inintelixibles, sendo o seu vocabulario reducido, está ben complementado con cantidade de onomatopeias e da súa fala xestual, sorprendéndonos onte, na consulta do pediatra, ao imitarnos e poñer un dedo diante do bico e facer un shhhhh!

Co que non nos imitou foi co de lanzar os seus zapatos e xoguetes pola fiestra; os zapatos recuperámolos, pero os coches serán o divertimento de calquera outro pequerrecho. Disque vai repetir ata cansarse as cousas coas que goza. Isto significa que goza correndo,
subindo e baixando escaleiras,
comendo el só coas suas mans,
andando cara atrás,
agochándose,
bebendo polo bico da botella,
baixando e subindo dos sofás e da cama,
golpeando o chan ou a mesa co que teña a man e faga máis ruído,
abrindo e pechando portas, caixóns billas, o reproductor de cds,
poñendo e metendo os seus xoguetes dentro e fóra das caixas,
encendendo e apagando a tele,
subindo e baixando do triciclo,
metendo o bico e mais o nariz debaixo da auga na bañeira,...

E nestas estamos, entre sorrisos e carreiras vendo como nos pasa o tempo voando diante dos ollos.

Cadaleito con rodas

2005-09-20T23:54:00.000+02:00

Neste século os coches están a converterse en algo máis que en estructuras con rodas autopropulsadas, estamos a vivir un futuro que nos ha traer ao mercado carros que poden guiarse por si mesmos na estrada coa utilización de radares instalados no seu frontal, rodas que informan da súa presión, sistemas electrónicos de estabilidade que, en determinadas circunstancias, poden intervir sobre o sistema de freos, dos amortecedores e da dirección anulando a vontade do conductor pensando só na súa seguridade, sistemas que evitan a blocaxe dos freos, dispositivos que proxectan a información dos reloxios así como a do navegador GPS nos parabrisas ao xeito dos avións, sistemas de visión térmica nocturna,...

Nun tempo en que os prezos dos coches non fan máis que subir, as máis das veces debido a toda esta inversión en tecnoloxía, e mentres o responsable da seguridade vial criminaliza aos conductores, comparando aos que sobrepasan o límite de velocidade con asasinos, comezan a chegar ao mercado europeo coches da China. Así, a noticia desta semana é que está a chegar o JiangLing Landwind, que xa está a venta en Bélxica, nos Países Baixos e en Alemaña, un tractor de catrocentos oitenta centímetros de longo e cun prezo atraínte (uns 16.000 ouros). O motivo polo que xa hai unha chea de páxinas a falar del é porque nos crashtest obtivo o peor resultado na proba de choque frontal nos últimos vinte anos.

Apenas a 64km/h nun choque frontal podería causar a morte do conductor e mais do copiloto. Estean atentos, estas dúas toneladas de ferro con rodas estará proximamente nos nosos carreiros. E logo dirán que ía a unha velocidade excesiva.

Meu pai sempre me di que, moitas veces, o barato sae caro.

Morriña

2005-09-15T22:31:00.000+02:00

Quería falar de sexo salvaxe, de empresas que cren nos seus traballadores e do futuro e das súas jangadas de pedra nas capas (se é que aínda existen, as revistas, digo).

Com pouco tempo para escribir e pouco máis para falar, hai unha manchea de cousas que van esmorecendo. A alegría que medra vai consumindo o resto.

Un bico á mellor mamá do mundo.

P.S. Sequera esquecía a musiquiña,

Bic laranja, Bic cristal,
Bic laranja, Bic cristal;
Bic laranja, escrita fina;
Bic cristal, escrita normal;
Bic, Bic, Bic, Bic, Bic.

que hai uns días sobrepasaron os cen mil millóns de kulis vendidos.

Pipotinho

2005-09-13T10:30:00.000+02:00

Devezendo por botar unha soneca, unha chamada desde Noruega fai que volte á realidade. Se non coñecese o prefixo desde onde chama, sen ningunha dúbida, o seu acento descobriría a un escandinavo e, así, entre entoacións que soben e baixan, a mensaxe é que se podo aforrarlles os cartos das horas extraordinarias as nosas relacións viranse a reforzar.

Mentres cavilo a resposta para o noruegués, ligo para Cabo Verde contando falar en portugués, pero un sotaque italiano dime que lle resulta máis cómodo falar en castelhano.

Diante do monitor e sostendo o teléfono entre o ombreiro e a orella deixo de facerlle caso a Giuseppe e ao seu castelhano e vou lendo as novidades que cuspe o Bloglines. Cando me pregunta como é que se di árvore de manivelas en espanhol, cigüeñal é a derradeira palabra que lle digo en castelán.

E, coa decisión tomada para a resposta ao noruegués, remato a conversación e volto ao galego pensando en como é que lle chamarán os de Engadget ao pipotinho que preparou Uxío. Isto é tuning e o demais son gaitas, e iso que lle falta a billa.

Érache hora

2005-09-08T00:55:00.000+02:00

Se ben, algunha vez, tiña comentado por acó e outros, mellor ca min, por aló, as opcións para suscribirse aos blos utilizando un lector de feeds e facer máis cómoda a lectura, sempre tiven pendente o de engadir un botón para facer máis cómoda a suscripción a este blo.

Ata o de agora a sindicación aínda é para moitos unha cousa estraña, así que desde o momento que moita xente non entende o que realmente significa o botón XML, a opción máis fácil é a de engadir unha chea de botóns nun recuncho desta páxina para facer máis cómoda ao lector a suscripción segundo fose o agregador que utilizase.

Hoxe atopo no del.icio.us un novo servizo, o SoloSub, que permite ás páxinas con feeds, e nun só botón, facilitar a suscripción calquera que sexa o agregador utilizado. Unha vez que se preme o icono do feed, salta a unha páxina onde hai que escoller o agregador utilizado e, aínda que polo de agora son poucos pero os máis utilizados, é o avance máis prometedor e acepta suxerencias.

A ver se, á vez que poño o icono para as suscripcións poño un pouco de orde nas ligazóns da deireita. Estou a pensar en eliminar de aí aos do resto da península, pois aínda non chegou o outono e os galegos levamos, o que vai de ano, a saír coma cogumelos, e xa é moi difícil estar ao día do que se escribe no blogomillo, coma para estalo no de fóra.

SimCity, un xogo de nenos

2005-09-06T10:54:00.000+02:00

O desastre que destapou a natureza alén do océano fíxome lembrar outros tempos en que nos adicabamos a fozar entre as liñas do autoexec para poder instalar nas nosas máquinas unhas xoíñas que apenas pesaban máis dun mega. Xogando con aqueles marabillosos 384Kb de memoria extendida que existían antes da década dos noventa do século pasado foi como chegou a casa o SimCity, un xogo que marcou unha nova época.

O obxetivo do xogo era deseñar e construir unha cidade partindo de cero sen ningún obxetivo dado. Comezando cun presuposto reducido, como alcalde da cidade, o primeiro era decidir onde e que clase de central eléctrica montar, despois asignar zonas residenciais, comerciais e industriais, uníndoas por estrada e autoestradas conforme ía medrando e a partires de aí, a cidade ía collendo vida propia, reclamando os cidadáns estacións de policía, de bombeiros, portos, aeroportos, estadios,... e así, xogando cos impostos e o deseño da cidade conseguir atraer inmigrantes á cidade, que se establecían primeiro nas vivendas máis económicas (as máis próximas ás industrias e con menos custe de transporte para ir ao traballo) e a medida que se ía xerando riqueza marchaban para zonas menos contaminadas, cercanas aos centros de ocio e comerciais e ían xurdindo novas necesidades, como a construcción de hospitais, ou demandas, como a reducción dos impostos.

Co tempo o SimCity foi evolucionando ata chegar á versión actual, na que a cantidade de variables a controlar é enorme. O que sempre houbo en todas as versións de este xogo foi o de ter que facer fronte a desastres naturais ou a posibilidade de comezar un escenario determinado afectado por tornados, terremotos, levantamentos populares, inundacións, lumes, volcáns,...

Nunca pensara antes que un xogo podería ser tan real. Calquera que tivera xogado antes ao SimCity quizais o faría mellor.

Der erste Arbeitstag

2005-09-02T19:43:00.000+02:00

Andamos a prepararnos para un viaxe no tempo. Mañá estaremos na Feira Franca da Boa Vila.

Se para nós non houbo problema ningún en atopar ropaxes acordes cos tempos, para opedriño case que se nos esgotan as horas para poñerlle roupa adecuada. Todo o que lle probamos facíanlle parecer unha pantasma e ao final houbo que botar man de costureira.

Mentres agardamos ao día de festa, dou no blo do Marianitu cunha entrada na que se pode baixar un documental coa típica estética empresarial oitenteira alemá, no que o Klaus, no seu primeiro día de traballo, dá unha lección do que non hai que facer coa carretilla elevadora para evitar os riscos laborais. Avisados estades de que son 90Mb aínda que coa nosa nova conexión, non me custou nada baixalo, foron apenas cinco minutos. Sobra dicir que nin falla que fai saber alemán e que o mellor ven ao final; paga a pena ter paciencia para descargalo. Case morro a rir. Esquecíame comentar de que non é para ollos sensibles.

Vémonos mañá no pasado.

Non hai queixa

2005-09-01T02:18:00.000+02:00

No progreso no mundo tamén hai sangue e, onte, houbo sangue por partida dobre, nos beizos e nos dentes. Comeza a ir ao seu aire, así que experimenta con todo o que pode e máis. Agora, a base de levantar a perna ou os xeonllos é quen de conseguir subir ás cousas do seu tamaño (ao sofá, á cama,...) e tenta escalar cousas que son tan grandes coma el, así que, neste caso, o culpable do sangue foi un banco do parque.

Non sei se tamén foi parte da experimentación coa inercia e coa gravidade, pero estaba eu mexando cando opedro apareceu detrás miña e, sen deixarme pensar se botarlle a man a el ou a min, tirou ao water un paquete de salva-slips que levaba na súa man dereita (aínda non ten prevalencia por ningunha das mans) e logo botou a correr para agocharse na súa habitación.

Desta vez, como fai sempre que descubro o seu agocho, case escacha a queixada a rir. Como xa hai moitas cousas que entende, expliqueille que aquilo non se podía facer. Ao escoitar o NON, moveu a cabeza para os lados confirmando o non. Fun coller a cámara e agardábame con este sorriso coma do que agarda polo que fora procurar para xogar con el. Así dá gusto que pase o tempo.

Timing

2005-08-30T02:09:00.000+02:00

Non temos feito moitos quilómetros nos últimos tempos. A gasolina non queima o ben que debería, non sei se será a compresión ou cousa do carburador pero, desde que foi ao taller para retirar a árbore de manivelas a rectificar, bótase en falta algunha cifra do par.

Agora fomos a outro taller por ter outra opinión. Comentou que podía ser cousa do axuste do avance, e aínda que non pareza, significaría levarmos perdido moito tempo con outras trangalladas. Non é estraño que non vexa o día de levar os seus sorrisos no espello retrovisor escoitando como, por detrás da tapicería verde, vén o son dun refrixerado por aire pendurado por atrás do eixo traseiro subindo de voltas con alegría, coma nós.

Zoofilia?

2005-08-25T01:27:00.000+02:00

Coa tensión destes días apartada, entérome dunha noticia que, os que fomos nenos antes de que nacese o xabarín, non teriamos imaxinado nin no peor dos pesadelos.

Lendo o blo de milinkito agora sabemos que ao fin, Chema, o panadeiro, enrollouse con Espinete.

Batalla gañada...

2005-08-24T12:03:00.000+02:00

Primeira batalla gañada, despois de visitas e máis visitas dos gardiñas, os da pedra marchan en retirada, marchan para outro choio ante a imposibilidade de continuar con esta desfeita. Fixo falta a axuda dos viciños e máis da familia, todos diante da retroexcavadora coa intención de que non puidesen erguer o valado. Algún dos gardas ata nos comentou que era a única cousa que podiamos facer, xa que unha vez feito o encerrado só poderiamos agardar a que un xuiz decidise o derrube, e entrementres, o único xeito de chegar á nosa leira para apañar as patacas sería nun helicóptero ou invadindo os campos dos viciños e non pola serventía que se ven facendo desde tempos da Primeira República.

O seguinte capítulo comezará o cinco de setembro coa aportación de toda a documentación recopilada ao xuiz. Hoxe sabemos, despois de mover montes e moreas, que na escritura de propiedade que o destructor do noso patrimonio aportou para a licencia municipal consta que pola súa finca pasa un camiño de servicio para as leiras ao norte da súa, adxuntando planos de situación na que o valado elimina o camiño. E a concellería de urbanismo do Concello de Vigo autorizou destruilo, confirmando que nin se molestaron e ler a escritura para otorgarlle a licencia de obra. E estes son os que gobernan o patrimonio máis inmediato...

Seica temos todas as de gañar e en casa sospeitan que agora tentará arranxar polas boas... a miña tía xa botou algunha risada e iso é o mellor.

Neste enfrontamento apréndense cousas; que en agosto non deberiamos pagar impostos, o Concello non existe, a Xustiza tamén de vacacións e ata a Asociación de Viciños desaparece, e isto é algo que ata os pirómanos coñecen.

Quizais moitos destes problemas se evitarían se nas fronteiras exteriores se puxesen cartaces informando aos especuladores de que ser castellano non exime do cumprimento do dereito civil galego.

Pailáns

2005-08-22T13:16:00.000+02:00

Desde que deixei de andar na bicicleta para moverme, moito teñen cambiado as cousas. Á beira da estrada, dos carreiros, das pistas e dos camiños, os viciños eran os de toda a vida, os mesmos que tiveran os meus pais, os meus abós ou os meus bisabós. Todos coñeciamos de quen eran os campos que lindaban cos nosos, os horarios para regarmos e as servidumes que existían polos nosas leiras ou polas dos viciños.

Co fin do século vinte foron chegando novas caras, era o prezo do progreso. Era xente que lle escapaba aos ladrillos e ao piche que todo o comía para botar camións e máis camións de cemento nos nosos lugares. Aquí podían ver desde a súa piscina aos nativos sulfatando as viñas, botando esterco, sementando millo, recollendo patacas,...

E foron chegando máis e máis grazas aos herdeiros que vendían, aos emigrados no Brasil e na Arxentina que tamén vendían, e comezaban a perdérense as pegadas da sociedade local atrás de escrituras de compraventa. Os últimos en chegar foron uns castellanos que traballan na cidade. Compraron unha leira para gozaren o mesmo que tanto tempo levamos facendo nós. Agora a súa casa xa ten tellado e a semana pasada chegou un tractor guindastre para facérenlle o valado e cerrar a leira.

A miña tía dicía que parecía boa xente, que falaran con eles e disque querían levarse a ben cos viciños. Deberon cambiar de idea, pois o primeiro que fixeron foi unha canal para levar os regos por onde non lle estorbasen e o tractor tiña intención de eliminar unha serventía que xa aparecía en escrituras de comezos do século XIX e que aínda está en uso. A comentar cos coñecidos, seica estes son os usos e costumes dos inmigrantes, inmigrantes que marchan da Gran Vía, de Camelias, de Urzaiz,... para construír o seu chalé e ser a envexa das súas amistades a costa de gañarlle metros ás estradas, ás costas e eliminando servidumes polas que pasan colleitas e así, estragando os costumes dun patrimonio inmemorial.

Agora será a xustiza a que decida, pero isto aínda ha de dar moitas voltas e a miña tía é das de pura raza galega e ameaza que non hai señorito vigués nin castellano que a arrede. Ela é quen de facer garda cun fouciño na man e o futuro non é nada prometedor. Máis cedo ou máis tarde han chegar os adosados (ou edificios) que o concello de Vigo tanto necesita e mentres tanto, o meu pai treme pensando o que está por vir, anda preocupado e durmindo pouco lembrando, como ben se dicía no Quilombo e no Brétemas, que os pailáns propietarios e os pailáns constructores están fregando as mans.

Toralla xa morreu, e as Cíes, para cando? Porque non me digades que uns hoteliños e uns adosados nas Cíes...

Sixty-kilo-man

2005-08-19T12:05:00.000+02:00

Primeiro caeron eles e agora o gume dese virus tocoume a min. Pasei o día enteiro sen apenas comer, só cunha sopa e cun iogur. Así que agora ando esfameado e, por riba, nunha reunión, un home que veu desde Liverpool díxome, ademáis de comentar o meu sotaque, que me viu máis fraco que nunca.

Quen dixo que só tiñan estrías as mulleres?

Nudismo de interior

2005-08-16T10:44:00.000+02:00

Se pola mañá as muxicas invadían a casa e o cheiro a queimado era inconfudible, durante o día, no lugar máis fresco da casa a temperatura non baixou dos vintesete graos con picos de trinta e dous graos no salón. Como é que o sei? Tiven todo o tempo do mundo para levar o termómetro pola casa.

O plan era estar na praia con todos os nenos dos que se despedira opedro no areal o día anterior, pero á noite, ademais do fume, pasou algo pola nosa casa. Mamá esfondábase no baño e opedro na cama, así que non tiven que facer comida máis ca miña.

Consumido pola calor, a febre, a fame e esas moas que lle atravesan unhas enxivas bermellas coma o sangue, opedro non merece máis que premios pola súa fouteza, aínda que non entendese moi ben que mamá non lle podía dar os colos que el reclamaba entre descarga e descarga da cisterna do cuarto de baño. Con todo, na hora de apagar a luz e co seu bandulliño minguado, amosounos os seus dentes cun grande sorriso. Só por iso, paga a pena perder o día de praia.

Novos folgos

2005-08-12T11:29:00.000+02:00

Sen tempo para ter morriña destes días que pasamos fóra nos os tres, comecei a traballar no que dá de comer dando voltas pola rede galega de corredoiras. Se hai uns días os sinais marcaban Femés, Tías, Yaiza, Playa Blanca, hai unhas horas entraba pola porta da casa lembrando os de hoxe, Coéns, Berdoias, Corneira, Trasfontáns,...

e, mentres os de dentro xa estaban na fase REM, acendo o aparello para peneirar a vergoñenta cifra de entradas que teño por reducir no meu canizo de información, lembrando botarlle un ollo ao que parece será o comezo dunha nova xeración de poetas galegos, froito da creatividade dos aduaneiros e mais da Suellen.

Tamén son de relectura obrigada as novidades que chegan de lacuruña e a lembranza do odio humano.

Por certo, unha das primeiras cousas coas que din (xa non sei onde foi) é cun hack para os mapas do google, que simula os efectos dunha explosión nuclear en calquera lugar do planeta terra. Vexamos, por exemplo, que ocorrería se Bush deixa caer unha bomba atómica como a de Nagasaki, duns vintedous kilotons no Paletox do paquiño vázquez.

Para ver os efectos só hai que premer en Satellite e todo o que está no radio dos dous circulos menores sería totalmente destruído e os aires de grandeza da excelentísima cidade de paquito marcharían ao carallo vintenove... pero isto é só un xogo, a realidade é máis dura.

Agora, a rematar o traballo, que temos que ir ver que cambiou no paraíso nestas dúas últimas semanas.

Area, alegria e desconexion

2005-08-09T01:41:00.001+02:00

Isto e vida. Despois da ducharmonos comprobo que ao meu cu faltoulle unha capa de crema solar, e no cueiro e mais no cu d'opedro descubrimos que comeu area de mais.

Na praia ou no hotel, opedro amosa alegria ala onde vai. So baixar traerlle un caldeiro de auga supon ser recibido cun sorriso dunha felicidade e dunha alegria tan intensa que se pode percibir. E foi nunha destas que lle vimos como a sua primeira moa atravesa a enxiva despois de moita loita.

E hoxe pasou outra cousa que non sei como abordar. Lendo o xornal e avanzada a sua lectura lembrei algo que lera unha paxinas atras... os meus neuronios enviaron a orde aos dedos de premer Ctrl F e, a seguir, escribir a palabra chave. Sen saber que pensar fun dar un banho no Atlantico e esquecin ate agora.

Johannes kann fliegen

2005-08-05T00:31:00.000+02:00

Opedro nada mais chegar, ligaba con Lucrecia, a camareira do bar do hotel. Ela dicialle que era un coqueto, que nuns anos ha vir coquetear coas canarias... e el, nin caso, a correr ao redor da piscina.

Da piscina a praia e aqui a area ferve, coma no verbo ferver e, ainda asi, na praia estabamos na gloria ate que chegou un tatuado (tatuaxes: o escudo do Atletico de Madrid e poucas palabras, nun brazo, Ultras e nas costas, Espanha con enhe). Nunca vira tal cousa en bolas.

E logo chegou unha parella cunha nena de case un ano, ese tipo de xente da que nos alonxabamos hai non tanto. Non sabias que era peor, se os nenos ou os seus pais.

A neninha ven sendo a curma de opedro, quen no hotel xoga con Johannes, un loiro aleman que ten catro anos e sabe voar.

Fuxida

2005-08-01T02:15:00.000+02:00

Mañá, coma quen di, estaremos alonxándonos de casa. Xa coñecemos Lanzarote e, ao ser unha illa pequena, xa é case toda sabida e desta non faremos máis que a ruta da praia, que para iso xa non teremos sequera que ir comparando, xa temos preferencias. Para irmos ás praias do Papagayo, estancia en Playa Blanca, onde me chocara hai uns anos recoñecer a pantasma da emigración nas voces que viñan dunha cabina telefónica e da ringleira que había agardando a vez... sotaques e acentos familiares e próximos de paisanos que, de seguro, participaron na construcción do hotel onde imos.

As praias, a tres euros de peaxe e a uns quince minutos de distancia é o que conta. E aínda que ao final non imos sós, haberá separación, dous é o número máxico. Eles levan a colección verano2005 de baño e nós aforramos equipaxe. Teño que confesar que apenas levo calzóns e que o tempo que non estea a xogar con opedro ou a súa mamá, mergullándome ou conducindo, tamén serei o máis feliz de todos.

Co noso pequerrecho, na praia non facemos máis que coñecer xente coa que levamos anos compartindo Atlántico, e este anos, por mor dos nenos, descubrimos que os nudistas galegas son boa xente e prestan os caldeiros e toda canta trapallada levan á praia a outros neneos. Sinto que a curmá de opedro será compañeira de poucos xogos, a el gústalle voar e percorrer a area á procura de novidades, así que veremos se os de fóra son igual de sociables.

Agora xa se sabe porque está así de sorrinte.

O Alien

2005-07-28T12:03:00.000+02:00

Flickr é unha ferramenta para gardar, organizar e partillar na rede fotografías de xeito sinxelo; e como xa hai quen o explicou bastante mellor do que o poida contar eu, voume limitar a comentar o derradeiro achádego.

En Flickr pódense atopar unha chea de fotografías, fotos de calquera tipo, desde as fotos de descoñecidos no seu casamento ou nas súas vacacións, até as da cea dos patriotas da semana pasada cortesía de Todo Nada, ou as vistas que toma willy desde o Monte Facho, no Morrazo.

E foi que din via Alt1040 cunha crónica dunha extirpación dun tumor cerebral, na que o paciente comezou en agosto do ano pasado un blo no que escribe sobre as migracións dos paxaros en New Jersey e agora nos conta como se está a recuperar da súa operación, incluindo un set no Flickr (abstéñanse de picar no link os máis sensibles) na que nos amosa as fotos que fixo o seu neurociruxano mentres levaba a cabo a operación de extirpación do Alien, como el o chama, con comentarios e etiquetas explicándonos que é o que se ve en cada unha das fotos.

Mira que che hai cousas raras na rede...

Rabuñado

2005-07-26T02:12:00.000+02:00

Unha das aplicacións imprescindibles que nunca faltou na miña Palm é o Tide Tool, que ven sendo unha calculadora de mareas, así que o sábado, antes de sairmos para a praia, xa sabiamos que a marea estaría a subir e que estabamos con mareas vivas. Tamén foron os islanders, un inglés e unha australiana, con Poppy, a súa cadela que, máis tarde, soubemos que non tiña permiso para entrar no parque natural. A cadela, hai un par de meses, tiña medo de opedro, agora deixa que lle tire do pelo, que lle bata na cara, que lle pise o rabo e as patas.

E se hai algo que me gusta desa praia é que con mareas vivas, na preamar, as rochas da parte norte convértense nun salto natural de ata catro metros de altura e uns tres de profundidade. E foi aí que o sol abriu paso entre as nubes, e na preamar o british e mais eu fomo dar uns saltos. Estabamos a gozar coma críos, cando se decidiu a cadela a participar, e despois de saltar eu desde o máis alto, foi descendo polas rochas ata botarse ao mar e confundirme cun flotador; resultado, teño as marcas das súas gadoupas polas costas.

Para quen non soubese, á vista, as miñas costas parecerían marcadas cuns fustazos dun vergallo ou cos danos colaterais dunha pasión levada ao dano físico...

Running flat

2005-07-22T02:03:00.000+02:00

O cerebro ordena, pero o thc amortece a forza das súas ordes polo camiño, e os dedos seguen agardando novas instruccións. Agora escriben, cousa impensable despois do desgaste destes días.

Penso que as vacacións están aí á volta e que aínda teño moito traballo por facer, e por facer, hoxe non fixen máis que zafar o día, a base poucos quilómetros que me animaron a coller só dúas rodas para levar por diante co peito todo canto mosquito se me cruzaba. E eu, tanto me apurei que non adiantei nada, así que ao final tiven que deixar a moto e coller o volante para atender ao Parrot.

E así é como volto pensar nas vacacións, nas marabillosas praias do Papagaio... o importante é desconectar do choio para non afogar.

Trece meses

2005-07-19T10:48:00.000+02:00

O tempo pasa, imos polos trece meses e o mundo do noso neno deixa de ser o do noso bebé , agrandándose e achegándolle novas experiencias aos seus sentidos.

Para nós, ademáis das alegrías de ver como aprende novas técnicas a cotío para resolver problemas, coa súa autonomía aumentan as preocupacións, chega o momento de poñerlle límites e de dicirlle NON con cara seria.

Van para as nove da mañá e eu vístome mentres opedro está a beber o leite deitado na nosa cama. Sígueme cos seus ollos dun lado para outro e cando está rematando, retira a tetina do bico e solta un suspiro de satisfacción. Dígolle que ten que tomar máis e volta a chuchar. Apenas catro chuchadas, retírao e comeza a xogar co biberón...

Comeza un novo día.

Lady Christine

2005-07-15T09:49:00.000+02:00

Nada máis chegar á praia, chamou a nosa atención a gamela que estaba fondeada en fronte nosa. Non estabamos na Côte d'Azur e a pregunta que nos faciamos era a mesma que nos fixeramos en Montecarlo.

Quen pode necesitar un helicóptero no seu iate? Segundo o Faro, un businessman escocés é o propietario deste megaiate que desapareceu este ano da lista dos cen maiores do mundo e no que estaba até ben pouco cos seus 56 metros de eslora.

Había todo tipo de comentarios na praia, de se era de tal que sei eu, se do outro ou se dun de máis alá que viña a coller sitio, pero ata o de agora, o maior iate visto por estes meus ollos nestes mares fora o do Ortega, que ao carón deste, ben semellaría unha chalaniña.

Moita xente sería a que deixaría de pasar fame cos cartos precisos para manter este barco. A min daríame vergoña, pero non por iso hai que negarlle gusto ao armador ou ao patrón á hora de escoller a praia para fondear.

E para quen teña curiosidade, máis fotos do producto deste estaleiro, aquí, e para quen teña máis curiosidade polos números, que saiba que encher o depósito deste chupón, pode costar ao redor dos cen mil euros; si, 100.000?

Nummern

2005-07-13T13:31:00.000+02:00

Unha Xbox modificada mais o Xbox Media Center permiten ter un auténtico centro multimedia no teu salón. Aínda así, cada certo tempo xorden novas funcionalidades. Estes días é noticia porque cun novo script pódense ver as túas fotos do Flickr na tele do salón, cousa que fixo que outra actualización dunha ferramenta para estas máquinas non fose tan comentada, e é a posibilidade de consultar as suscripcións RSS do Bloglines na televisión utilizando o control remoto desde o sofá.

Hai un tempo falara do Bloglines como ferramenta para manter actualizadas as lecturas dos blos que sindican o RSS, algo do que Dorfun dera unha explicación moi completa do qué é e para que serve. Eu recuperei unha anotación de Microsiervos, na que analisan a cuota de mercado dos lectores RSS, dándolle ao Bloglines unha cuota de case o vinte por cento. Dubido moito que estes resultados poidan extrapolarse á internet galega, portuguesa ou española; máis ben, diría que a maioría de visitantes dos blos galegos chegan a través dos marcadores ou dos favoritos do seu navegador web, e unha pequena porcentaxe chega mediante lectores RSS.

Como xa fixera daquela, estiven a consultar o número de suscriptores aos blos aos que eu mesmo estou suscrito e desta vez os cinco primeiros con máis lectores saen como sigue,

Días estranhos, 28 suscriptores,
Aduaneiros sem Fronteiras, 27,
A Dorfunteca, 16,
O Quilombo e Orballo, 14,
e A Regueifa, 13.

Deste top five particular desapareceu Delirios dun Informático, que agora ten feeds diferentes para o blo en español e en galego, do que semella que son o único suscriptor, e aumentaron significativamente a Regueifa e os Aduaneiros.

De entre os blos de galegos escritos en español, se ben daquela non o comprobara, o que ten maior número de suscriptores é o de Enrique Dans, quen, non hai moito tempo, estivo por acó falando do que mellor coñece, a Internet.

Pois iso, máis números para pasar o tempo.

Stylus

2005-07-11T02:21:00.000+02:00

Escribino onte, un pouco máis lonxe de casa e a golpe de stylus, pero o GPRS de Movistar debe terlle apego ao ladrillo e non vai entre a herba...

Durante a semana parei dúas veces en Baroña e, tanto ben fixo ese pouco de mar entre os meus quilómetros que, aquí estamos todos.

Nas casas rurais do Son non fomos quen de atopar cama libre pero chiváronnos as palabras máxicas para telefonear a Turgalicia, Casa do Tarela. Alí non sabían de que lle falabamos e foi Google o que mellor proveito lle sacou. Amosounos resultados.

E aquí estamos, subindo estas letras desde Lousame, a través dun ceo limpo, lonxe dos ruidos e baixo o teito dunha casa rehabilitada. Da familia que a leva só podo dicir cousas boas, parece que lle vai a vida en atendernos.

E opedro, ben; Mr. Sorrisos fixo boas migas coa rapaza da casa e, cando marchabamos da praia, fixo o seu número de circo na terraza do bar. Coa colaboración de dous cans, e a forza de darlles bicos e cariños nos fociños, logrou arricarlle un bico á cadela boxer, un bico sabor a lambetada de can que-dá-cóxegas, cando era el o centro de atención dos clientes do local. E foi el, Opedro Sen Medo quen, despois de repetir a actuación até a saciedade, pediu o aplauso dos presentes batendo palmas. Só lle faltou pasar a gorra.

Aquí quero estar, así quero estar. Eles están comigo e non facemos máis que rir.

...e foi lindo mentres durou, sen sequera un GPRS para decatarme de que non ten o mesmo Bagdad que King's Cross, o primeiro dá 27 posts e o segundo 3.222....

Ratzingadas

2005-07-07T02:08:00.000+02:00

Ela falaba de santorum, pero eu quedei con ganas de saber que lle pasa ás mulleres coa masturbación...

Microsiervos levoume aló, La Crispación abriume os ollos co audio e a COPE deixoume cunha dúbida.

Sós ou en compañía?

2005-07-06T00:28:00.000+02:00

Vai chegando a hora de tomar unha decisión. Na volta dun mes estaremos de vacacións e as opcións son moitas pero as ideas son máis ben poucas.

Marcado polo apuntamento ás vacacións da curmá de opedro e mais dos seus pais, non somos quen de decidirnos. A opción máis cómoda sería optar pola casa que nos emprestan no Puerto de la Cruz na illa de Tenerife, apenas teriamos que comprar un billete de avión e alugar un coche alá.

Pero..., non teño nada contra a compañía, agradécese as mais das veces, mas xa é abondo viaxar con opedro e todo o traballo que conleva gozar con el, como para viaxar cunha nena que é dous meses máis pequena ca el e da que dependeremos.

O domingo pasado, comentando as posibilidades de viaxe con eles, os meus medos confirmáronse ante a súa suxerencia de se non sería mellor collermos un hotel con piscina e coa media pensión para aproveitarmos as sestas dos críos para dar un baño na piscina. Para iso, voume de vacacións ao Rosal, que ha ser bastante máis barato, tanto ou máis lindo e a viaxe e as estadías haberían ser máis cómodas e tranquilas.

Sempre fun pouco amigo das viaxes organizadas e das masificacións nas vacacións, o que querería sería apenas un lugar a máis dun día de casa, facer excursións á procura de praias paradisíacas onde poñer o cu ao aire e cambiar con opedriño e mais a súa nai a rotina de todos estes meses de traballo en augas máis cálidas.

Atención telefónica

2005-07-04T09:59:00.000+02:00

Con pouco tempo para saciar a sede de información e pensando no pouco tempo que teño para lastrar o coche co gasoil necesario para rodar, leo ás presas os feeds que botaban por fóra do bico do lector.

Se a semana pasada foron moitos os quilómetros que gastei, esta semana ten trazas de ir polo mesmo camiño, así que aproveito a mañá para facer algunhas cousas que non poderei facer en toda a semana. Nunha destas, falo cos que emiten os permisos de circulación para aclarar unha dúbida. A pesares de chamar á oficina máis próxima, colgo o teléfono coa sensación de ter falado coa máis lonxana e venme á cabeza un post do EMF que pasou por diante miña pouco antes.

Conta EMF que nunha entrevista de traballo destacaron que falaba gallego cerrado.

Mentres tanto e non tan lonxe de aquí, os procesos de selección desbotaban aos de marcado acento castellanoparlante
.

E eu me pregunto se a este alguén lle daría choio para atención telefónica?

Ferien

2005-07-01T01:55:00.000+02:00

En directo desde o peirao de Cabo de Cruz, o sol promete un fin de semana na praia e eu agardo por quen dixo que hai media hora habia estar aqui.
Tenho tanto por facer que as ansias poden coas minhas unllas. Agora xa son eu o que fai agardar aos meus compromisos. O telefono bota fume. As escusas e mais a bateria esgotanse.

Xa estan ai, marcho. Preciso unhas vacacions xa.

Novo rumo

2005-06-29T00:22:00.000+02:00

Co mellor dos seus sorrisos opedro non fai idea ningunha do que está a ocorrer ao seu redor, pero dá gusto velo de contento facendo caballitos coa súa moto por toda a casa,

Seica haberemos de ter dificultades á hora de eliminar o cueiro e mantelo sentado na moto, pero para aquela xa nos teremos movido para un país novo,

e mentres agardamos a que comecen a cambiar algunhas cousas, xogo co Polaroidonizador de fotografías que ollara nos delirios.

Fedellando co bluetooth

2005-06-27T09:34:00.002+02:00

Se ben leva tempo no mercado tentando callar, o bluetooth (BT) é agora que chega á vida cotiá a través da súa consolidación como sistema de mans libres para o coche. Ao basearse nun estándar de comunicación sen fíos proporciona moita versatilidade. Varios conductores poden utilizar o mans libres do coche coa única condición de que o terminal telefónico incorpore BT, ou ben, facilita a sustitución dun móbil por outro doutra marca sen necesidade de cambio do sistema de mans libres.

A miña experiencia con dispositivos equipados con BT é inmellorable, permíteme utilizar o móbil coma se fose un módem tanto coa miña computadora portátil coma coa PDA. Podo chamar e enviar mensaxes sen sequera sacar o teléfono do bolsillo; podo entrar no coche falando por teléfono e ao arrancalo, seguir a conversa a través do mans libres; podo guiarme na estrada a través das instruccións da PDA que se conecta a un GPS sen cabos...

O único precio a pagar é o maior consumo de batería ao levar o BT activo de xeito permanente, o que significa que, co meu móbil, paso de ter unha autonomía da batería de catro días a dous días e medio. Se non fosen poucas as cousas que se poden facer co BT veño de instalar un programa na PDA moi similar ao que veño utilizando na computadora, o FMA, que me permite facer desde a computadora calquera cousa co teléfono, desde enviar mensaxes, facer chamadas utilizando o micro e os altofalantes do PC, enviar tonos de chamada e imaxes de un a outro, silencialo,...

A semellanza do FMA, vía CanalPDA, instalei o SEBlue, e, aínda que cunhas poucas menos posibilidades, con el tamén podo saber ademais da temperatura da batería e mais do teléfono, as chamadas perdidas, consultar a axenda, a cobertura que ten... e que, neste ano e pico que levo con este terminal, xa carreguei a súa batería en noventa e oito ocasións e que a súa temperatura é de 25ºC.

O resultado que deu o teléfono foi, e aínda é, marabilloso. Se acaso, o único que melloraría sería o seu software, que peca de pouco intuitivo, e o grosor do terminal, xa que, para os tempos que corren faise un pouco gordo de máis. A resolución da cámara incorporada tampouco é para botar foguetes, pero para iso xa teño outra. Con todo, ao contrario que a doutros fabricantes de teléfonos, a pilla BT que leva incorporada non me deu nunca problema ningún para conectarse con calquera dispositivo, comportándose dun xeito óptimo.

E así, aínda que a tentación de cambiar por cambiar é grande, creo que seguirei como estou a non ser que estes dous abandonen o mundo tebras e cheguen ao mundo real.

Mentres tanto, nese mundo real e non moi lonxe de aquí, andan a escrutar o noso futuro. Disque o resultado ha de se adiar para mañá.

O elo máis fraco

2005-06-24T10:56:00.000+02:00

Depois de andar deconectado da rede por mor do choio, foi chegar e atopar unha chea de mensaxes e feeds sen ler. Sen moito tempo para a lectura e con letras até nas orellas, alucino coa que se montou coa cadea humana.

Parece que apenas partindo dos blos de acó e mais acolá, estase a montar unha boa. Sen apoio a ningún partido, aínda que se supón que é unha cadea de progreso, aquí estamos os administrados para dicirlle á administración que nós somos os que decidimos.

Sen moito tempo sequera para pensar no fin de semana, contamos levar un dos eslabóns máis pequenos da cadea, a opedro. O problema será manter a cadea sen rachar polo seu eslabón máis fraco.

Papeletas no mapa

2005-06-22T09:47:00.000+02:00

Nós xa tiñamos o sixpac, pero Google tiña que facelo. Se xa tiña na súa base de datos, mapas e fotografías satelitales dos Estados Unidos, do Canadá e do Reino Unido, agora vén de incorporar mapas non detallados do resto de países e fotografías de gran parte do planeta.

Estiven a xogar un pouco para comprobar que eran certas as cousas que lera, e si que o son. O máis impresionante dos seus mapas é a calidade dos seus gráficos e a facilidade de navegación. Pero para nós aínda non están dispoñibles, temos que conformarnos coas fotografías.

Fedellando un pouco máis atopo a nosa casa, moitas das da familia e até o edificio da Audiencia Provincial de Pontevedra (no centro da foto), onde os picoletos vixían día e noite uns sacos de correos que seica traen a confirmación de que todo se quedará como está.

Procurando un pouco máis, xa é mala sorte descubrir, que nun ceo despexado, un cuñado meu ten a única nube de Galiza enriba da súa casa; que o alcalde da Coruña, terá que facer algo, pois o google non entende o que é La Curuña pero localiza con acerto A Coruña. Tamén é así no caso de Ourense...

Deixo a outros o de localizar casa Emilio e, por certo, sabe alguén se haberá casa tamén para o Conseller en Cap ou montaranlle un galpón na leira do presidente?

Resultados das eleições, adiados

2005-06-20T09:46:00.000+02:00

Johan Van Heycke, xefe da misión de observadores da Unión Europea ás eleccións, afirmaba onte,

Ficámos com a impressão de que em todo o país as pessoas tiveram oportunidade de se expressar sem serem intimidadas

e continúan dicindo que o principal receio dos observadores prende-se com a possibilidade de algum dos candidatos não esperarem pelo anúncio oficial dos resultados para reclamar vitória, o que poderia desestabilizar a situação no país.

Onte, na Guiné-Bissau tamén había eleccións presidenciais e os resultados non se coñecerán até a próxima semana. A polémica aló é que os emigrantes non poden votar mais conservan a nacionalidade guineense, considerando as asociacións de imigrantes guineenses en Portugal este feito coma algo inxusto por ser un dereito da cidadanía, reforzando que esa xente que saíu da súa terra fíxoo devido à incompetência e corrupção dos governantes.

Eu onte comecei a celebrar antes de tempo, así que todo foi felicidade e hoxe acordei coa radio contando algo parecido ao que tamén ocorría na Guiné-Bissau. Pouco teño que dicir que non se teña dito, a conclusión é que existen dúas Galizas, e que uns por outros e a casa témola sen varrer.

La última cena

2005-06-19T02:05:00.000+02:00

Non falla nada, xa é o día dezanove de xuño. Mañá a estas alturas saberemos quen vai xestionar o noso futuro. Por mor do noso défice en infraestructura, en educación e en tantas cousas máis, nestas eleccións non creo que a internet teña sido influinte. Deste lado do cabo cheira con forza ao cambio, pero parece que no mundo real as enquisas... disque non son de fiar. Na miña vida saen moitos votantes de dereitas, dos que parece que sae abstención e votos en branco, así que imaxino un resultado e saen 34 para o PP, 25 para o PS e 16 para o Bloque, aínda que me dá que os que viven lonxe da AP9 e mais os do voto inmigrante han crear suspense.

Reflexiono e recupero a derradeira mensaxe recibida:

Receita de capón.
Cóllese un capón vello e cebado, introdúcese nun despacho quente, rodeado de chourizos de confianza. El só, na súa salsa, írase facendo rico, rico, rico...
pásao. A mensaxe, non o capón!

Que non se repita.

Será un día de praia, de festa e á noite...

...tachán!

Nesta data querida...

2005-06-16T10:13:00.000+02:00

Veño de facerlle unha encarga ao pasteleiro e aínda que opedro non poderá sequera probar pois o seu bandulliño non está recuperado, contra o mediodía xa poderei pasar a recollela.

Pregúntame se quero que lle poña algún texto no pastel. Á súa pregunta o meu cerebro responde nunha décima de segundo cun nó na gorxa pensando en algo así como grazas. Apúntame que lle poden poñer o nome do neno e todo queda nun Felicidades Pedro saíndo da miña boca mentres boto man ao peto cos cartos para que non repare na humidade nos meus ollos.

...muitos anos de vida.

Un ano

2005-06-15T01:01:00.000+02:00

Recibir o día con alegría, un sorriso para anunciárnolo. É coma se acordasemos nós, pola mañá, festexando a chegada dun novo día ou, sendo menos romántico, a chegada do leite quentiño con cereais que xa terán preparado os dormiñocas do lado. Non che hai cousa mellor que a seguridade da felicidade.

Abrindo portas, caixóns, subindo escalóns, deitándose no chan, pasando follas, fitando para as árbores, lambendo a culler, cambiando de chupeta, xogando fronte ao espello, soprando un asubío, premendo botóns, dicindo papiii e papaai, opedro segue a medrar con felicidade e saúde, que xa eran os nosos maiores desexos antes de que nacese. Todas estas festas que monta el teñen provocado suspiros, roubado bicos e, tamén, arrebatado corazóns.

Como podemos comprobar é comprensible que opedro sexa a grande alegría desta casa, dunha familia feliz pero chea de esperanza. De medos pero con vontade. De problemas pero con vontade. De defectos pero con vontade. E, ao cabo, somos unha familia formada ao redor do máis verdadeiro do que se teñen tido noticias, o amor. E, ao contrario do que ocorre con outros contratos, o que asinamos nós, a nosa igrexa non o esquece. Non lle vexo xeito á protesta contra o matrimonio homosexual, cada quen debe ser libre para asinar o contrato matrimonial que lle pete. Por certo, é unha mágoa que vaian tantos autobuses desde acó, os que aló vaian podían aproveitar mellor a xornada de reflexión para tentar comprender porque cada vez máis xente quere un cambio de goberno.

Eran as oito menos vintecinco cando saímos da do doutor, seica a febre e o malestar de opedro veñen provocadas por unha gastroenterite. Esta mañán non houbo palmas, mañán tampouco as haberá e o xoves opedro fará o seu primeiro ano de vida.

Devecendo pola súa melloría e por volver ver o seu bule-bule por toda a casa, mentres mamá lle dá acougo para que durma co caloriño do seu peito penso no agradecido que estou a eles dous por este ano pasado. Co amor de sempre, papá.

Poucos días

2005-06-13T02:41:00.000+02:00

Demos unha voltiña, e de volta a casa, o fin de semana xa rematara. Pregúntome de canto fora o paseo e descubro que case que andamos case tres quilómetros e medio. No fin de semana houbo praia, tamén comida familiar, visita tamén familiar.

O sábado, durante o xantar entrou na casa dos meus pais un viciño e amigo de casa. Gústame como entra, a porta sempre está aberta e el pasa como contando a xente que hai e desexando bo proveito.

Conta que apenas quedan cinco familias das que vivían aló cando eran novos, que pouco a pouco as terras pasaron a mans que viñan de fóra e que agora, eles son especie en perigo de extinción. O peri chega e con el, os chalés endosados. A nova norma ameaza con máis ladrillos dos que chegaron co descontrol urbanístico. Disque teremos que fechar a porta.

Co café na man, fala das eleccións e da pouca vergoña do Fraga e compañía ao presentalo de novo. Despois dunha vida traballando emigrado na Arxentina, agora, retirado, coñece todos os secretos e contos dos viciños e advirte dos resultados máis catastrofistas. Como extrapolando os resultados da súa enquisa parroquial a nivel nacional, explica que o PP case que perderá a maioría, que a xente nova está concienciada do cambio, que hai unha xeración que non coñeceu outra cousa, e que hai votantes do PP que non votarán sequera ao non estar dacordo coa candidatura ou coa campaña electoral, e que ve máis probable un goberno do PSdeG en coalición cunha escisión do PP, que nunha co BNG.

Non sei se era para unha das súas enquisas pero preguntoume o noso colexio electoral estaba moi lonxe de casa. Agora sei que ida e volta son dous mil metros e medio. O domingo que vén faremos o camiño con ilusión, eu pensaba que apenas cheiraba ao limpo na rede, pero no mundo-real.gz semella que chegase a hora de cambiar a roupa da cama e airear a habitación.

Dimensións e volumes

2005-06-09T02:46:00.000+02:00

Era sorprendente ver a rapidez coa que os bebés medran durante o seu primeiro mes de vida, e aínda o segue a ser. Neste tempo, o peso de opedro multiplicouse sobradamente por tres e a súa altura medrou nun 50%.

Se nese mesmo tempo un adulto tivese que pasar por esa metamorfose, eu mesmo teríame convertido nun ser de 2,72m. de altura e engordado até os 227kg.

E el nin se inmuta, lévao de marabilla.

Desde 1907

2005-06-09T02:20:00.000+02:00

Na derradeira reunión de viciños había que elixir ao responsable do garaxe, que se fai por quendas conforme ao número dos estacionamentos. Este ano apuntaba a un velliño que, desta vez, non baixara á reunión. Botábase en falta, é o que sempre fai preguntas que non fan máis que demorar o fin da reunión.

Varias persoas comentaron que andaba con problemas nos cadrís. Cando se deciciu por unanimidade escusalo da presidencia da comunidade, pensei que para nós, na outra comunidade, non é só cuestión de que vaia vello, temos moitos máis motivos. Polo menos, o da nosa comunidade é máis educado ca este.

Non son só dezaseis anos, outros, de estaren vivos, levarían case cen anos de espera. Disque os tempos son chegados.

Factor 50

2005-06-07T01:36:00.000+02:00

Non fago idea de cando foi. Sei que foi un agasallo que me fixo a miña nai hai, quizais, uns dez anos. Moito teñen cambiado as modas, pois por avatares do destino o sábado os nosos plans puxéronse patas arriba e eu cun traxe de baño non tan pasado de moda coma o que levaba Fraga en Palomares, senón que perdeu as cores, xa non ten elástico e está todo enrrugado e tiñamos como opción única para agacharnos da calor, irmos a unha praia textil.

De volta, o primeiro que fixen foi botar o traxe de baño dereito para o lixo, así que agora non teño, pero, por se acaso, este ano haberá que ir ás rebaixas. Logo, mentres as rúas se facían eco do clamor, a rotina avanzaba felizmente coma sempre.

Os días de praia sáenselle do marco. O domingo fomos á illa, cos seus quilómetros de carro máis o pateo á praia. Opedro levou o seu 3x1 (léase vehículo de tres rodas na que unha tracciona) que ante a imposibilidade de pedalear (non chega cos pés), converteuse nun vehículo de propulsión paterna inmellorable para circular polos carreiros. Mentres tanto opedro non lle quitaba ollo ao movemento dos pedais, case que alucinado.

E na praia, moito xogou, pero sempre á sombra, a area torrada polo sol queimáballe as mans e os pés, e a auga xeáballe os pés. Nas curiosidades do día, o que máis nos fixo rir foi a teima que colleu co EPS, a revista que vén co xornal; adicándose a pasarlle follas e a sinalar co dedo todos os coches que atopaba e soltar un vruuuummm. Saberá el que se pode voltar a ler gratis na rede?

Todos estes momentos, como o de meter na boca as cunchas das lapas e mais os caramuxos, forman parte de algo que se está a desenrolar dun xeito espectacular. Todos momentos inesquecibles, pero nada mellor que o presente para decatarse que somos escravos dunha rotina marabillosa. E el, desfeitiño. Foi un fin de semana canso, e onte durmiu das nove da noite ás nove da mañá. Así dá gusto.

Tres lugares

2005-06-04T12:47:00.000+02:00

Nas listas definitivas opedro está de sexto na lista de espera para o acceso á gardería, avanzamos dúas posicións, pouquiño a pouco estamos máis perto.

O sol lévanos á illa de arousa, a unha das calas da punta do Carreirón para poñer até os últimos centímetros cadrados de pel ao sol nun pequeno paraíso de area e mar. Chegaremos pouco antes da preamar, así que cando marchemos isto será o que veremos,

E cheos de salitre tentaremos chegar para sumar voces á reclamación doutro lugar para cheirulosas.

Hoxe cómprenos acadar estes tres obxetivos, mañá máis...

Voto

2005-06-03T02:10:00.000+02:00

Esta mañá conducía polo Barbanza escoitando a radio, que contaba que hoxe facía un ano que a poucas millas das Sisargas o mar levaba a pique aos mariñeiros do Bahía. Hai pouco lembrei que o día tres de xuño era o cabodano. Foi a mañá seguinte que se soubo.

Máis tarde, de volta en casa e xa coas rúas empapeladas de candidatos tamén lembrei o mar e aqueles milleiros de voces que falaban para dicirnos "cando vaias votar, lémbrate do mar"

Só serán dezaseis días e eu, co meu voto, hei votar polo mar.

Escorado

2005-06-01T00:30:00.000+02:00

Está a pasar o efecto da anestesia. Vou drogarme para aliviar a dor.

Se antes non era moi simétrico, agora menos, con ese burato na boca no costado de babor.

Leti

2005-06-01T00:18:00.000+02:00

Un documento impresionante o que atopei na do mandacarallo.

Conta que buscando comepollas nas imaxes do Google.es sae...

SORPRESA!

Dense presa, que os habitantes do pazo da Zarzuela non han tardar en reaccionar.

Kette

2005-06-01T00:08:00.000+02:00

Non che me gustan moito estes eslabóns para facer cadeas, pero gustoume curiosear polos dunha chea de xente, así que por emf, vai,

Tamaño dos arquivos de música no meu computador: case 80Mb; á outra banda da LAN, na Xbox case 24Gb.

Último disco que comprei: o siam acnun, de longina
.

Canción que estou escoitando: o fala, povo, fala de Xoán Rubia, na do Martin.

5 cancións que escoito moito ou que teñen un significado para min: as primeiras cinco que veñen ao pensamento son,
Career Opportunities, dos Clash
Soy una alimaña, dos Cafres
Alison, dos Pixies
Soy un borracho, dos Ilegales
e All my little words, dos Magnetic Fields

5 persoas ás que lle paso o testigo: a calquera que lle teña gustado ler outros eslabóns.

Despesas

2005-05-31T01:39:00.000+02:00

O sábado vimos o que estaban a preparar para os reis. Agardando, o abó do norte comentounos que el estaba alí cando montaran todo, que até a moqueta que lles puxeron tráenas en coches de Madrid.

Hoxe na prensa non din nada da moqueta, ninguén fala nin do que nos costou todo este dispendio, pero, polo menos, quero pensar que o traxe autonómico da neta do alcalde será de una casa de la curuña.

Ademais desta coas chapas do antigo réxime, na voz hai máis fotos simpáticas no interior, que suxiren outros tempos, tempos de ofrendas florais ao lider da nación, ao gran timonel, ao xeneral de todos os exércitos, tempos de títulos segundos nas constitucións e tempos de vasallaxes.

Con todo, vendo como opedro experimentaba na herba rimos dabondo para esquecer todas estas trapalladas e algunha máis que afecta á nosa vida cotiá. Nos blos descubro que hai xente que sabe de que falamos.

Plátano de Canarias

2005-05-28T01:50:00.000+02:00

De seguro que ten algún nome e o certo é que opedro non rexeitou alimento ningún, pero as comidas novas non son facilmente aceptadas. Disque precisan coñecer o que se lles ofrece e recoñecelo como alimento, aínda que chega con ofrecerlles algo unha e outra vez para que acaben por aceptalo. Logo, xa andamos influindo os seus gustos personais, motivo polo que opedro debe gustar dos plátanos e do papel.

Estamos aprendendo moito, en menos dun ano cambiou de ser un bebé que precisaba para todo a nosa axuda a perseguirnos por toda a casa. E como o tempo pasa e eu esquecerei, relamo lembrando como se amarra ás miñas pernas e me bota as mans para que o leve ao colo.

Aproveitando que estou descansado, vou atender unha cita pendiente que tiña en Tokyo

P.S. A marca de plátanos non ten nada que ver coa realidade de moita xente nova da nosa terra que marcha na busca de cartos que nós non lles podemos ofrecer.

Orxía

2005-05-25T01:11:00.000+02:00

Recibo correo, no de papel ven a declaración dos redementos para que non teña que facer nada máis que confirmar á axencia que estea ben cuberta. Coma sempre, aínda que devolvan os cartos cos que contribuín por adiantado, haberei de agardar ao derradeiro día para cumprir coa miña obriga fiscal. Este ano a axencia tivo dous detalles que me gustaron; lembraron que, o ano pasado, presentara a declaración en galego e que decidira que o 0,524% dos meus impostos ían para outros fins de interés social e non para a Igrexa Católica.

Agachado atrás deste sobre viña unha postal pequeneira na que os de R contan que son o mellor que hai e por iso van mellorar a velocidade de conexión á internet. Eu son dos que teñen na casa a conexión en horario de noite (que é cando estamos en casa) e o certo é que non me convence a actualización. Pasamos de 300kbps a 1000kbps de baixada e a subida queda nos 100kbps que tiñamos.

Desaproveitando a oportunidade de manter o mesmo servizo a un prezo máis económico, penso que R ben podía mellorar a velocidade de subida, paréceme esaxerada a diferencia entre o que se pode baixar e o que podemos subir á rede. No meu caso, baixar unha foto do pequerrecho á miña computadora levaríame uns vinte segundos e para enviar a mesma foto aos amigos por correo electrónico botaría uns tres minutos en condicións óptimas. Ou aproveitar para converter o horario de conexión de noite ás vintecatro horas... nas outras opcións a mellora tamén se limita na práctica a elevar as velocidades de baixada, facendo que as relacións entre a subida e a baixada sexan tan asimétricas coma coas DSLs.

Entre bytes esquecidos recupero da lista de correo unha mensaxe na que ofrecen choio a xente entre 18 e 70 anos para traballar coma figurante nunha película. Para os setenta compoñentes da figuración principal ofrecen 600€ por sete días de ensaio e tres de rodaxe, e precisan unhas 750 persoas que non teñan problema en amosar o seu corpo espido e tocar e ser tocado por xente de ambos os sexos. Seica por iso chegou á lista nudista. Este nunca chegaría á miña caixa de correos.

Impresentables

2005-05-23T01:53:00.000+02:00

Leo a novidade, así que comezo a baixar as curtametraxes e mais as pegatas. Boto unha ollada aos videos de baixa resolución na web mentres lle procuro alimento ao eMule. Apenas teño tempo para pouco máis pero dou no Libro de Notas cunha ligazón na que o Juan José Millás recupera historias falsificadas.

Si Fraga se quedara mudo y le diéramos un papel y un lápiz, como al pianista misterioso, escribiría un decreto en vez de dibujar un instrumento musical. Y es que al final, por más esfuerzos que uno haga, la biografía asoma por de debajo o por encima del currículum. La de Fraga es impresentable.

Disque o noso cerebro ten o poder de esquecer os momentos máis traumáticos das nosas vidas por mor de protexer a nosa saúde. O que me estraña é que ninguén en fragapresidente.com se decatase que segundo o curriculum, o seu candidato non fixese nada nos seus primeiros cincuenta anos de vida. Seica para que Galicia siga indo a máis hai que ter aos cidadáns hipnotizados.

Solpor

2005-05-20T00:12:00.000+02:00

O día pasou pegando o cu a diferentes asentos. O peor, o do saca-moas. Confirmoume o mal e que debo tirala antes de que me apodreza o cranio. Disque agora as novas son de titanio, que son para sempre, para todas as vidas que puidese vivir.

Mentres poñen unhas baleas nunha televisión pública, abro o raposo coa intención de informarme a fondo da nova máquina dos palmeiros pero dou no Ponchorama cunha páxina na que diferentes voces nunhas cen línguas diferentes len unha pasaxe do Principiño. O de menos é o texto, non vexo letras, apenas sons, o charuto enrédame coas melodías dos acentos e coa riqueza das fonéticas e das entonacións. E as nosas, son preciosas.

Só letras

2005-05-18T01:07:00.000+02:00

Despois de facer onte once meses de vida, desde aquí, no días das nosas letras, o futuro parece venturoso. Estivo percorrendo toda a casa a metade ás gatiñas e a outra metade de pé, aínda que fose aos tombos e sen paraxe, nada lle dá medo.

Os alicerces parecen fortes e o sangue novo anda contento coma un cuco. Sorrío pensando no futuro que lles podería deixar a nosa sociedade, gustariame que o do meu fillo na súa terra se escriba na súa lingua, coma hoxe no quiosco.

Galegos xenéticos

2005-05-16T02:40:00.000+02:00

Despois de recuperaren o video de opedro, no fin de semana, tamén consumimos goma pola autoestrada e alí escoitamos ao Lopezveiga contando que vai crear emprego nas pescas de baixura. Sentado atrás do volante o primeiro que lembro son conversacións parecidas en diferentes espazos e tempos esta semana pasada.

Mariñeiros peruanos na baixura de Camariñas, e mariñeiros ghaneses na de Muxía.

Cóntanme que os máis dos postos que ocupan son de xente nova que marchou empadronarse a Canarias. Logo lembro o que lera dos galegos xenéticos. De seguir así, dentro duns anos serán máis ca nós, logo cando o da carapuchiña laranxa sexa un home, o censo de galegos ausentes (fóra do Reino dos Borbóns) será maior que os dos residentes e nós, os que vivimos aquí, a quen botaremos? A un que xa está fóra?

Diario dun seminarista

2005-05-13T00:29:00.000+02:00

Os da Follaparroquial fixeron hai uns días unha reportaxe sobre o mundo dos blos centrándose nos que se escriben desde Pobo Grande. En Abundando, que tamén se escribe desde Pontevedra, amósannos o arquivo da reportaxe (pdf1 e pdf2), onde ademais de falaren dos blos, entrevistan aos autores pontevedreses de Atun tun tun... e Caldeirada de Marisco 3.5

Os dous escriben en español e, o certo, é que non teño coñecemento de ningún outro da vila que se escriba en galego. Se o Lores se animase e tomase exemplo do Quin, o seu compañeiro de partido, o post da semana sería o da súa visión da discusión coa conselleira de Familia mais as forzas vivas da vila a semana pasada nunha rolda de prensa.

É probable que haxa na vila algún blo escrito en galego aínda que Pablo, o autor de Abundando escribe noutros en español e inglés e Manuls, o de Atún tun tun é tamén autor de Diario de un granate, onde conta historias do equipo de fútbol que patrocina a industria local.

Centoloman, o da Caldeirade de Marisco, tal como viña comentando no seu blo os cambios que ocorrían na dura vida dun centolo en terra, é noticia pois seica deixou a súa carreira e á súa moza para, o ano que ven, marchar ao seminario. Tal como pon no seu post, eu non o comprendo.

El año que viene entraré en el seminario.

Esa es la razón de todo esto. Sé que muchos no lo comprenderéis. Supongo que no es algo tan común que un joven en estos días se atreva a dar ese paso por muy religioso que sea pero es lo que siento que Él quiere que haga. Es lo que YO quiero hacer?

Desde aquí doulle ánimos para que haxa un Diario dun seminarista en galego.

Area

2005-05-11T09:49:00.000+02:00

Acordou nun lugar descoñecido. A súa pequena memoria impídelle saber que xa estivera no mesmo lugar oito meses antes e iso de espertar debaixo dunha sombrilla, rodeado de area e auga e cunha luz que fai difícil abrir os ollos para enfocar é moita novidade xunta.

Os problemas comezaron cando se sentou e descubriu que o chan se movía, estaba sentado nunha toalla e intentou avanzar cara o pau da sombrilla con intención de erguerse, parou e mirou para todos os lados como preguntando que era aquilo. Recuperado da primeira experiencia, botou a gatear e cando saíu da toalla deu coa area nas súas mans; de novo parou e mirou as mans extrañado mentres as refregaba para botar fóra as areas que se lle pegaban. Logo, só se dedicou a observar todo o que pasaba ao seu redor sen apenas moverse (cousa ben estraña) xogando cun caldeiro e cunha pá enriba da toalla.

Cando xa viramos que se adaptara á situación, levámolo no colo cara á beira. A area mollada é outra cousa, o piso é case firme e puido gatear, camiñar, deitarse e meterse no mar, que, se por el fose, sería quen de ir camiñando ata as Cíes, xa que nin a temperatura da auga nin a forza das ondas o botaban para atrás. Cantas máis ondas, máis festa e máis sorrisos.

Estivemos a dar paseos pola beira para refrescarmos saudando aos coñecidos e opedro parando con todos cantos cans atopabamos. Cando chegou a hora da merenda voltamos para a nosa sombra e fomos camiñando con el da man pola area que deixara a maré ao baixar, ao chegar á area que non mollara o mar, opedro deu volta e fíxonos ver que el por alí non ía, que se lle afundían os pés, así que, colo e a merendar. Despois de devorar a merenda fixemos castelos de area co caldeiro e foi a súa curiosidade a que, ao fin, o levou a explorar por fóra das toallas. Cando marchamos, xa aplastara seis castelos e ía perdidiño de area. Xa aprendera o que era, non se pode comer, escapa entre os dedos das mans e esvara debaixo dos pés.

Voltamos cansos coma nunca para casa. Nunca levaramos tanta trangallada á praia. Nunca levaramos tanta area a casa.

DSCN3050.MOV

2005-05-08T23:08:00.000+02:00

Descargo á computadora a tarxeta de memoria e aí está. Hai catro días estabamos sentados nunha cafetería tomando unha cervexa cando opedriño amarrouse a unha cadeira, púxose de pé e botou a andar, sen apenas tempo para coller a cámara e rexistrar a súa caída, só deu para unha ligazón que hai máis abaixo. Nunca botara a andar fóra da casa, onde as distancias son máis longas e descoñecidas. Todo é estimulante para quen coñeceu a verticalidade hai tan pouco tempo e, ainda que os seus pasos son vacilantes, cada día que pasa vainos definindo un pouco máis.

Son apenas uns segundos que pesan case nove megas para non molestarme nin en editalo, para o ver hai que ter instalado o reproductor da mazá e aproveitei o servizo gratuito de Ourmedia para subilo á rede e como non traballou como debía, só se pode descagar desde o Internet Archive, premendo aquí e gardando o destino da ligazón no disco duro. Xa o esquecía; para as do clube de fans de opedro (que pediran un video hai moito tempo), as risas son de mamá e o que levaba na man esquerda era un caramelo non o soltou nin para cair, cousa que hoxe xa fai con máis control e estilo. O da praia deste fin de semana foi canso de máis, mellor, vou durmir...

Listas de espera

2005-05-05T01:12:00.000+02:00

No mes de marzo foi que presentamos a solicitude de ingreso nunha das garderías públicas galegas, as que pagamos todos. Como hai ben poucas, só son vintedúas, e as prazas disponibles son tamén escasas o Goberno galego propón un baremo de admisión no que, segundo as diferentes circunstancias vitais da familia, otorga unha serie de puntos que dan dereito a unha praza. A maior número, maiores as posibilidades de acceder.

Non somos familia numerosa, ningún dos pais temos minusvalía ningunha, nin estamos no paro e estamos moi ben así. Opedro non ten moitos puntos nin tampouco poucos e case que mellor, pois o máis valorado sería que nós estivesemos sen traballo ou vivindo fóra.

Co que non contabamos era cun dos avances en materia de fertilidade que se deu estes anos, a reproducción asistida. Eu sempre pensei que a natureza é moi sabia pero tamén comprendo que para moita xente, o soño de ter un fillo é forte de máis como para non tentalo con todos os medios posibles, cousa que significa o teren que pasar incluso anos de terapia para poderen preñar e, en caso de éxito, unha maior probabilidade de parir xemeos que nunha concepción "espontánea".

Na familia da miña nai hai xemeos e sei do desgaste físico e económico que produce. Estes foron os efectos colaterais que produciron toda a vida, pero esta posibilidade, que truxo a investigación, de escapar da esterilidade ven con outros e provocou que opedriño non fose admitido na gardería e terá que agardar nunha lista de espera, a primeira lista de espera da súa vida. E é que saíron admitidos na súa gardería cinco pares de xemeos e isto, até non hai moito, non era normal.

Botox ou Photoshop...?

2005-05-02T23:51:00.000+02:00

Ía botarlle un ollo a CSI Celavella á vez que consulto o correo electrónico; era apenas abrir cinco ou seis páxinas e apagar a computadora e onde vai que acabou o da tele e aínda ando aquí, pero é que din con isto,

E creo que non é obra do botox..., e agora si que apago, vou ver que conta almu na tele.

O Rei de Vila Real

2005-05-02T01:30:00.000+02:00

Despois dunha semana quilométrica, o fin da semana non puido ser menos.

Levar á familia detrás dun volante de aro fino e de circunferencia enorme, sen aire acondicionado e motor pouco silencioso a un destino descoñecido lonxe das autoestradas foi relaxante.

Levalos por autoestrada, rodeados de comodidades e amarrado a un pequeno volante de aro gordo que transmite con delicadeza calquera irregularidade dun piso do que coñecemos todas as súas liñas discontínuas, foi esgotador.

Despois de ter gastado máis de seis euros, deixo os xornais sen ler, cavilando en que o cómodo fíxose canso e a tensión ao volante fíxose relaxante, marcho para a cama pensando que sería disto. Mentres que xa hai tempo que falaban en Santa Comba, o actual Circuito Galego de Velocidade segue a estar en Braga e chámase Vasco Sameiro en honor a un piloto dos Alfa de antes da segunda Guerra Mundial coñecido coma O Rei de Vila Real.

Geeks na estrada

2005-04-28T00:41:00.000+02:00

Non me deu tempo a verlle a cara ao conductor, pero diante miña ía un carro coa pegata máis geek que vira na vida,

Moitos pobos máis tarde esquezo a frase e á volta dunha curva, vexo de novo a fasquía dun tesouro esquecido. Con tempo dabondo para parar, comprobei que ese anaco da historia segue en estado de case abandono, unha igrexa que só por estar onde está, afastada da civilización, chegou aos nosos días. Sen tempo para pensar nela, boto ao lombo unha manchea de quilómetros e, co solpor, lembro o 127.0.0.1 e non podo estar máis dacordo, sobre todo cando detrás da porta agarda un sorriso coma este,

e non son quen de chegar a tempo para darlle un baño nin o leite. Mañá pa...pá chega cedo.

Desconexión

2005-04-26T01:46:00.000+02:00

Son días de moitos quilómetros de peaxes os que levo ao lombo; imos sós, eu, a carrinha e mais a radio. Nas orellas aínda se sinte o balbordo das gomas, do motor, do aire e mais das voces.

Vendo como pasan carros e carros dos que andan de férias, escoito as voces dos protagonistas das próximas eleccións, falan primeiro co home sen curriculum e despois co que non recibe órdenes de Madrid. Pouco despois adiántame o presidente co seu séquito a velocidades que para calquera de nós, como mínimo, significarían a retirada da licencia de conducción por un mes.

Xa andan de campaña, parece que non haberá blos dos candidatos, pero por se alguén dos seus partidos viñese a dar con esta páxina, aquí ten as cavilacións dun pai atentando contra os seus neuronios en noite de luns.

Senhor Tourinho, sorpréndame con algo, por exemplo, rexistre tamén tourinhopresidente.com ou presidentetourinho.com Saiba que tendo, como temos, ao alcance da man ese dígrafo amigo considero de mal gusto iso de Tourino.

Quinzinho, saiba que de aquí a pouco, e aínda que non saia presidente, poderá cambiar ese carro falto de carácter e mais de personalidade por outro con moita máis paixón e tamén producto nacional, a ver se é certo iso de que o coche marca.

E do actual presidente xa non agardo nada, pero podía aproveitar para crear emprego, que de seguro que iría moi ben para a súa saúde. Ben podía tamén pedir por poñerlles aos seus acompañantes nos desprazamentos coches con control de velocidad, coma o seu, así non irían tan estresados nun carro que que non foi pensado para rodar permanentemente a esas velocidades e, por certo, que por moito que lle amole ao carro oficial que vaia atrás, sería máis seguro (para os outros conductores) que fosen coas luces postas.

Gripado

2005-04-22T10:01:00.000+02:00

O prazo era o primeiro de xuño, disque ían darlle unha revisión para que rodase feliz e redondo. Non aturou máis, xa non o resolven nin un bo aceite sintético, nin aquelas boas gomas, nin sequera aquel carburador de dobre corpo. Os conductores seguían sen ollar sequera todos aqueles reloxios que tiñan diante dos ollos nas que as agullas tiraban ao vermello. Non lle comprobaran o nivel de aceite desde o mes de outubro e acabou por gripar.

Non llo deixaremos máis, está decidido. Se, a pesares das promesas e das recomendacións do fabricante, non o coidaron coma debían, agora tampouco o farán e a paciencia esgótase. Os seus deseñadores non o fixeron para levar ladrillo e cemento, senón para estradas de curvas onde poida ir alegre de voltas.

Primeiros pasos

2005-04-19T01:46:00.000+02:00

Durante moito tempo foi o agasallo que tiveron os meus irmáns no seu aniversario. O Bill Watterson e a súa serie de banda deseñada , Calvin e Hobbes, formaron súa primeira colección. Un día todo rematou, Watterson decidiu retirarse con trinta e oito anos e dez anos despois de que saise a rúa aquela tira cómica dun neno de seis anos e o seu compañeiro Hobbes, un tigre de peluche.

Procurando algo máis de información, souben que se publicará no mes de outubro unha edición completa de todo o do Calvin e Hobbes en inglés. Un agasallo que ha de agradar e a Amazon xa admite pedidos para esa data e a prezos reducidos aos que hai que sumarlle o barato que anda o dólar. Comparo co Pricenoia por ver onde sae máis barato e... a comprar.

Desde o derrradeiro día do ano 1995 non voltou a publicar ningunha tira máis. Evitou calquera mercadotecnia coas súas creacións, for en camisolas ou en tigres de peluche, ou mesmo a creación dunha serie animada para a televisión. Decidiu esquecer as entrevistas e levar unha vida anónima dando un paso adiante que definirá a súa vida. Na derradeira tira, Calvin está xogando na neve con Hobbes, lanzándose pola neve abaixo dille "É un mundo máxico, Hobbes vello amigo... vamos exploralo!"

E procurando outras cousas, atopei esta tira na páxina dun clube de fans. É de certo a máis triste de todas pero, seica, non é do Watterson, este é apócrifo e di así,

Hobbes. Uau, estás xa traballando nos teus deberes? Non os tes que entregar até o xoves!
Calvin. Sei... Mamá di que as pastillas deben estar a funcionar.

Hobbes. Ben, está a nevar fóra. Pensei que quizais podiamos... Non sei, ti dis.

Calvin. Síntoo non estaba escoitando. O certo é que teño que acabar isto.

Gústame máis o final orixinal, o da infancia do Calvin. Hoxe opedro daba os seus primeiros pasos na independencia de non se apoiar en nada. Foron sete ou oito pasos até que botou as mans ao chan. Agora ábreselle un mundo diante dos ollos e desde as alturas. El tamén vai de exploración.

Gefrierschränke

2005-04-17T01:37:00.000+02:00

Esváese o bebé. Hoxe fai os dez meses e explora sen paraxe, así que mentres aproveitabamos o sábado para facer limpeza do conxelador, tiñamos que andar a controlar o que facía polo chan da cociña, que non lle botase a man aos enchufes, que non abrise os caixóns, que non se metese debaixo da mesa, que non lle caesen as banquetas enriba ao utilizalas para erguerse. Moitos nons para o que ten o formiguillo no cu. Acabou por enredar xogando cunha saca chea de patacas, amosándonos que a cociña é perigosa para el.

Do fondo dos caixóns sairon tres bolsiñas de leite materno, eran de cando opedro só tomaba teta e mamá tiña reservas no banco. Lembro que, hai pouco, lía nalgures que un de cada tres pais británicos probaran o leite da súa parella. Imaxino varias xustificacións, imaxino unha aposta, a proba accidental en xogos pre-ferrete coa mamá, a admiración do feito de poder fornecer con alimento, por incomodar á parella, ou só por curiosidade, se ao bebé lle gusta e alimenta, ten que ser bo.

Eu xa o probara, e non confiaría en alguén que tendo a posibilidade, non o probase. Mágoa de foto, acabaron no lixo.

tecnicamente, virxe

2005-04-13T02:34:00.000+02:00

Unha ligazón de Ponchorama lévame a unha empresa americana que comercializa camisolas que até eu non me atrevería a poñer nin nos meus tempos máis cafres. Do inferno das camisolas, a onde van todas as camisolas malas, vén esta,

que me lembra que hai uns días falaban na radio das tendencias sexuais da mocidade norteamericana; un estudo feito por dúas coñecidas universidades, revelou que os mozos que se comprometeran a chegar virxes ao casoiro foron os que optaron con máis frecuencia a prácticas sexuais "alternativas" só por mantérense virxes e, asemade, os que reflectiron unha maior incidencia de enfermidades de transmisión sexual pola súa alerxia ao uso do condón.

Se os adolescentes só tivesen relacións monógamas, dentro do matrimonio, por definición non habería enfermedades de transmisión sexual. Pero a meirande parte dos adolescentes non vive así. Eles teñen sexo.

A ver se desta, a sociedade se vai decatando que a promoción da abstinencia non leva a ningures. E o outro día, a sobriña da mamá da casa envía unha mensaxe móbil na que reclamaba consello; tiña un chupón que ía da orella á clavícula e non sabía como contarllo aos pais... Claro está que tivo que comentalo con eles. Fala con mamá e dille que, se polos mozos fose, habería algo máis, pero que se conformen co que hai. Mamá cavila en que terá que falar con ela do que é tabú na súa casa.

P.S. (na camisola) Disque María foi só unha virxe se non contades o anal

Repollo hervido

2005-04-12T01:49:00.000+02:00

Os viciños de Lixo City están a afogar na súa merda. As rúas están a ser ocupadas por plásticos das máis diversas cores; coa publicidade dos supermercados locais invaden accesos a garaxes e prazas de estacionamento, o cheiro nas ruelas e nas prazas é fedorento. As moscas xa andan no aire e os ratos non demorarán moito en chegar. Os motivos da folga veñen da reclamación de readmisión pola empresa dun compañeiro despedido. Mentres tanto, aínda que a nortada axudou a enchelo todo de lixo, provocou que algún cidadán pontevedrés levase a súa merda cara o sur aproveitando a camuflaxe da Cheirulosas.

Este fin de semana, a seguro dos ratos, liamos na prensa, a conto da lei para a promoción da igualdade entre homes e mulleres, unha reportaxe sobre a discriminación laboral que sufren as mulleres que teñen fillos, e todas elas, na súa confrontación coa empresa, sufrían problemas de ansiedade, estrés e depresión. Supoño que as familias destas mulleres non o pasaron mellor. Hai quen di que a igualdade entre homes e mulleres será plena o día en que o número de mulleres que morren a mans dos seus homes sexa o mesmo que o de homes mortos polas súas mulleres, pero o día en que alguén organice unha folga por defender os dereitos dunha soa muller, o día da plenitude non estará lonxe.